Zaman Gazetesi

Başka birisi değil de, diyelim ki meselâ Bülent Keneş yazmış olsaydı şu satırları; veya bir seneden beri neyle suçlandığından bile haberdar olamayan Hidayet Karaca aynı cümleleri günlük defterine karalamış olsaydı... Ahmet Altan, Mehmet Baransu veya Can Dündar veya içinde yaşadığımız saçmasapan ruh ve fikir ikliminde ayakta durmaya çalışırken yüreğine tortulanan

Diyarbakır'ın Kulp kazasına bağlı Karaağaç köyünde, müftülüğe, yani Diyanet'e ait Kur'an kursunda on gün önce yangın çıktı. Aynı odada yatan 12 çocuktan 6'sı öldü. Yangına gece boyunca açık bırakılan elektrik sobasını besleyen kablonun ısınarak halıyı tutuşturması sebep oldu. Yangından sonra iki Diyanet

\#Tarih dergisi kapandı. Türkiye'de dergiler, “Her nefis ölümü tadacaktır” âyetinin hikmetine en yakından örnek gösterilecek varlıklardandır. Edebiyat ve fikir dünyamızda ‘hâlâ yaşayan' dergi, 100 küsür yaşında bisiklete binen nineler gibi mûcizevî bir dikkat ve hayreti hak ediyor. Dergi dediğin birkaç kafadar ve üç-beş kuruş sermaye ile kolayca

Her güzelliğe bir sahip iliştirmek, nesebini aramak huyundan vazgeçmemiz lâzım; bazı güzellikler anonimdir veya tek unsura ircâ edilemeyecek derecede fazla miktarda katkıyla ortaya gelmişlerdir. Güzellikten ne anladığımızı sorgulamamız lazım bu noktada. Süsten, bezemeden, her ayrıntıyı nakışlamaktan, mübalağalı zenginlik gösterilerinden bahsetmiyoruz elbette; ekmek yerine pasta yenilmesini de kasdediyor değiliz fakat yanında

Birkaç gün önce posta kutuma bir e-mektup düştü: Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı, Suriyeli Türkmenlere yardım kampanyası açmış. Öyle muhtevâsı şüpheli olanlardan filan değil; giyim, gıda, ilâç türünden insânî yardım. Yurt çapındaki her ocak, elinden geldiği kadarıyla yardım malzemesi topluyor ve toplanan insani yardım malzemeleri TIR'lar aracılığıyla

Avrupa Birliği'ne dahil ülkelerin saygıdeğer basın mensupları. Bugün Türkiye'nin AB süreci için tarihi bir gün. Özellikle vurgulamak isterim ki, karşınızda yüzde 49,9 oy almış bir partinin başbakanı olarak bulunuyorum. Dün TBMM'deydim, büyük bir gururla söylüyorum, çevremizdeki bütün olaylara rağmen Türkiye'de çok

Üzerinize alınmayın; size değil beş ayda fikrini değiştirip “İki topuğu üzerinde gerisin geri dönen” bir topluluğa sesleniyorum ki takriben beş milyon seçmene tekabül ediyor; daha doğrusu 4 milyon 8 yüz küsur bin. Söz konusu insan olunca rakam teferruattır ve gerektiğinde bu vecizenin tersi de geçerlidir, yani söz konusu rakam ise

Geçen hafta yayınladığım, ‘Dünyanın en güzel köyü' başlıklı yazı güzel yankılamalara vesile oldu. Yaşadığımız ağır siyasî baskılar altında bu köşeyi okuyan insanların, doğrudan estetik meseleyle ilgili bir soruya kendi ölçülerinde cevap vermeleri beni heyecanlandırdı. Cevapların mühimce bir kısmı, “Ama bizim köyümüz de hiç fena değil” meâlindeydi. Köylerinin fotoğraflarını gönderenler

-Bak şimdi, tabaktan bir şeker alıyorum; şeker avcumda. Şimdi avcumu kapatıyorum. Bil bakalım, bunca yılın gazetecisi olacaksın; avucumda ne var? -Şeker! -Heh hee... Senin için iki haberim var, biri iyi biri kötü. İyi haber şu; bildin. Kötü haber şöyle; başın belâda! Bunun bir devlet sırrı olduğunu anlaman ve ‘Siz neyi

Yazıma evvela Manisa'da okullarına polis baskını verilen 7 öğretmen kardeşimin ‘Öğretmenler Günü'nü kutlayarak başlamak istiyorum. Böyle mübârek bir günde gözaltına alınmalarını, hükümetimiz tarafından bilumum öğretmen camiasına yapılmış fevkalâde nazik bir kompliman olarak değerlendiriyorum; eksik olmasınlar! Hatay sınırında düşürdüğümüz Rus uçağı ile ilgili yorum yapmak istemiyorum. Niçin;

Öhöö, herkes hazır değil mi Yusuf Bey? “Değerli bir kısım basın arkadaşlarım...” kim yazdı bu metni be, böyle ibâre olur mu? Dikkat edin biraz, şöyle olması gerekiyordu, “Bir kısım basınımızın değerli mensupları”. Tabii gönül isterdi ki değerli-değersiz demeden bütün gazeteciler burada olsunlar fakat istirham ederim, İsviçre'de yaşamıyoruz. Terörü

Ahmet Kutsi Tecer'in, “Orda bir köy var uzakta/ O köy bizim köyümüzdür/ Gezmesek de tozmasak da/ O köy bizim köyümüzdür” şiirinin kasdettiği mânâyı şimdiki kuşaklar pek bilmez. Cumhuriyet'in kuruluş yıllarında yönetici kadro, bir harâbezâr görüntüsündeki Anadolu köylerine aydınların dikkatini çekmek ve kalkınmayı köyden başlatmak maksadıyla idealist