Zaman Gazetesi

Anafikri baştan söyleyeyim: Tarihle ilgilenmek moral bozar, insanı kötümser yapar, daha iyi bir gelecek konusunda ümidini kırar. Tarih bir bilim dalı mıdır, yoksa disiplin mi; tartışmıyorum. Tarih, hepimizin ortak hikâyesidir. Tarih okumanın, aile büyüklerinden birine, ‘Dedemin babası kimdi, nasıl biriydi; on göbek önceki ecdâdım kimlerdi, ne yaptılar?' diye sormaktan

Yürütmenin en uçtaki sorumlu ve yetkilisi olarak Sayın Başbakan'a seslenmenin artık bir mânâsı kalmamış bulunuyor. Kendisine ne kadar, ‘Anayasa için, ülke için, hukuk devleti için, partiniz, bizatihi kendiniz ve hatta lideriniz için direniniz' çağrısı yapmış olsam da samimi ikazlarımın sinek vızıltısı tesiri yaptığını görüyor ve üzülüyorum. Başbakan

O ‘kaçtı' denilen vatandaşlar var ya, aslında kaçmamıştır; yer değiştirmiştir. Askerdeki mevzî değiştirme eğitimi gibi... Operasyonların bitmesini bekliyorlar. Kiraları veriliyor. Baskıcı faşist anlayış tarihe gömülmüştür. Operasyon bitince gelip yerleşecekler zaten. Basın hürriyetinde de dünya şampiyonuyuz zaten ne alâkası varsa... Bu bir takım merkez ilçeler sanki uzaktan bakınca tahrip ediliyormuş

Vatan kahramanlığı veya hainlik edebiyatı yine gündemde. Bazıları, gerçek ağırlığını ve vebâlini bilmeden bu iki kolay kelimeye sığınmaya başladı. Bugün sizleri kahraman-hain sıfatlarının övünç madalyası veya yağlı kurşun gibi dağıtıldığı eski günlere götüreceğim. Bazen bir hâtıra parçası, sayfalarca izahtan daha anlatıcı olabilir. Böyle şeyler, destanlaştırılmış resmi tarih metinlerinde yer almıyor

Son padişah VI. Mehmed Vahidettin. Son halife Abdülmecid Efendi. Son sadrazam Ahmet Tevfik Paşa. İlk başbakan İsmet Paşa; ikincisi Ali Fethi Okyar. Sondan bir önceki başbakan R.Tayyip Erdoğan. Son başbakan Ahmet Davutoğlu!.. Süreç henüz devam ettiği için son cümleyi ‘tahmin'den öteye gitmiyorsa da görünür âkıbet öyle... Sayın

Parlamenter sistemin kralı Başbakan'dır; Cumhurbaşkanı değil. Başkanlık dayatmasının ardındaki gerilim, işte bu yazılı olmayan kuraldan kaynaklanıyor. ‘Yazılı olmayan' ibâresini düzeltelim; Anayasanın 112. maddesi net: “Başbakan, Bakanlar Kurulu'nun başkanı olarak, bakanlıklar arasında işbirliğini sağlar ve hükümetin genel siyasetinin yürütülmesini gözetir. Bakanlar Kurulu, bu siyasetin yürütülmesinden birlikte

Türkiye Büyük Millet Meclisi Anayasa Uzlaşma Komisyonu olarak ilk toplantımızı açıyorum arkadaşlar. Görevimiz bir anayasa taslak metni hazırlamaktır. Çalışmaya geçmeden önce şu hususu gayet iyi bildiğinizden eminim; bütün milletin, hatta İslâm âleminin gözü komisyonumuzun üzerindedir. Ne var ki, -bunu of dı rikord olarak belirtiyorum- bizlere düşen bir yandan kemâl-i ciddiyetle

Muaviye'yle ilgili yazı bir ölçüde dikkat çekti ve bu gibi meselelere eğilmek gerektiğini farkettim. Olumsuz yaklaşanlar da vardı ama beni en çok gülümseten, “Bu yazı Muaviye'nin aleyhinde mi lehinde mi anlayamadım!” mealindeki mektuptu. TARİH BAŞKA, MİTOLOJİ APAYRI... Muaviye tarihi bir aktör; hayatı, yönetim tarzı ve yaptıkları

Google haritasının halka açık sürümü internete düştüğünde, yeni bir eğlencelik ele geçirmenin heyecanıyla birkaç gün oynayıp durmuştum; işte o esnada iki yerleşim yeri arasındaki kuş uçuşu mesafeyi ölçen butonu keşfettim ve mesafe ölçen imlecin bir ucunu Mekke'ye sabitleyip öteki ucunu tâ bizim eve kadar uzattım. Anladınız; bizim evde

Tankı tarif etmek lüzumsuz, herkes bilir. “Bir nesneyi gizlemek isterseniz beyhûde saklamayın; göz önünde bir yere koyun, daha az fark edilecektir” meâlindeki vecizeye inanırım. Her oyuncak dükkanında en az birkaç modeli oyuncak diye satılan tank hakkında ansiklopedinin ne dediğine bakalım bir. Diyor ki Wikipedia, “Ana görevi doğrudan ateş gücü kullanımıyla

Cumhurbaşkanı ekonomi başdanışmanının İş Bankası hakkında, “Bir partinin bankası olamaz, acilen gerekli düzenleme yapılarak bu bankanın bir kamu bankası haline getirilmesi gerekiyor” cümlesi, ‘yukarı'nın haberi olmaksızın sarf edilecek sözlerden değildi; nitekim banka yönetim kurulu başkanı, çok müeddeb bir lisân ile bu sözlerin ‘mali suç' olduğunu ileri sürdü!

Günümüzde, bu gibi meseleleri derd edinen Müslümanlar, İslâm devleti deyince doğrudan Hz. Peygamber'in zamanını temsil eden ‘Asr-ı saadet' devrini hatırlıyorlar. Sünnî doktrinin adlandırmasıyla ‘İslam devletinin güzel ve iyi zamanları'nı dört râşit halife dönemine kadar uzatanlarımız da vardır. Öyleyse Hicret'ten Hz. Ali'nin