Zaman Gazetesi

“1915 Ermeni olayları hakkındaki hükmü tarihçilere bırakalım” şarkısı yine dillerde; duyan da zanneder ki Türkler ilmî otonomiye büyük değer veren, ilme hürmetkâr ve sübjektiflikten yılandan korkar gibi çekinen bir toplumdur. İlmi filan boşverin, düpedüz teknolojiye, yani ilmi verilerin günlük hayata uygulanması konusundaki sicil notumuzu öğrenmek için şu gariban Tübitak’ın

PKK si-lâh-lı bir örgüt! Türkiye’nin dağlarında binlerce ‘gerilla’sı var; bu, havanı, roketatarı, ağır makineli tüfeği, hatta uçaksavarıyla herkesin bildiği bir ‘sır’. Bir hayır teşkilâtı, bir sivil toplum örgütü değil. Dolayısıyla, “Ne işin vardı senin Diyadin kırsalındaki ağaç dikme şöleninde?” sorusu komiktir. O sorunun vakti çoktaan geçti. Devlet, PKK’

Kenan Paşa’nın yaptırdığı anayasa, velev ki bir cumhurbaşkanı tarafsızlığı elden bırakıp bir siyasi parti lehine tavır alması halinde hangi anayasal uzvun ne yapması gerektiği konusunda bir şey söylemiyor. Bizde anayasaların kaderidir: 1924 Anayasası, Atatürk’ün ebediyen başta ve CHP’nin daima iktidarda kalacağı varsayımı üstüne bina edilmişti; 24 Anayasası’

Tarih tekerrürden ibarettir ve ibret alınmazsa mutlaka kendini tekrarlar sözü boş lâf değildir. İnsanın ezelî ve ebedî hikâyesinde gelişme diye bir şey yok bu yüzden. Birbirinden farklı birkaç tablonun dışına çıkılamıyor. Eski Yunan’dan beri idare şekilleri bile değişmiyor; onlar kanuni yönetimleri monarşi, aristokrasi ve demokrasi diye üçe ayırmışlardı ve

Meydan gazetesi hayırlı, uğurlu ve bereketli olsun; bu gazeteyi sevdim. Yayın hazırlığı esnasında gazete mutfağındaki ekibi öğrenince, “Yahu bunlar resmen Zaman’la rekabet etmeye niyetliler galiba” diye düşündüğümü itiraf ederim. Meydan’ın Ankara temsilcisi Ömer Şahin’in dünkü haberi, eskilerin tabiriyle beni hazin hazin gülümsetti. Öcalan –artık nasıl oluyorsa!-

“Yapmayalım, etmeyelim” diye hafif yollu itiraz edecek oldu bir arkadaş. Odaya tuhaf bir sessizlik çöktü; sessizlik ve öfke dolu bakışlar… Belki bir yirmi saniye kadar sonra yayın müdürü top gibi patladı, “Yahu” dedi, “Öyle bir zaman diliminde yaşıyor, öyle tehlikeli bir berzahtan geçiyoruz ki tereddüd etmek bile ihanettir. Sıradan mantığın

Fenerbahçe kafilesinin Rize’de uğradığı silahlı suikast, ayaküstü kınamalarla geçiştirilebilecek bir şey değil. O bayatlamış, “Kendini bilmez birkaç fanatiğin densizliği” teorisi de asla kabullenilemez. Otobüsün yoldan çıkıp viyadüke yuvarlanmaması mucizevi bir lütuf. Ya bu ihtimâl vuku bulsaydı! O yüzden Fenerbahçe yönetiminin “Ligler ertelenmeli” çağrısını sonuna kadar destekliyor ve camiaya geçmiş

Ne zaman ekranda Hulusi Kentmen’in babacan ve tonton yüzüyle karşılaşsam, sanki akrabadan birini görmüş gibi bir sıcaklık kaplar içimi. Pek iyi karakterler canlandırmamış olsa da Şener Şen’in babası Ali Şen ve daha nicesi de öyledir meselâ. Onlar Türk filmlerine kendine has çehresini kazandıran karakter oyuncularıdır. Yer aldıkları her

Yetmişli yıllarda en sık tekrar edilen terâne buydu. Politikacılar her gün milli birlik ve beraberlikten bahseder, yevmiye en az 7-8 delikanlı da takır takır vurulurdu sokaklarda. O günlerde bu lâfta kendince bir kerâmet bulanlardan biri de bendim. Milli birlik ve beraberlikten anladığım şuydu; herkes benim gibi düşünürse kâfiydi ve dolayısıyla

Bir yemin edip de bilahire tam aksini yapmanın dindeki hükmünü tartışmayacağım, çünkü söz konusu yemin siyasi mahiyet taşıyor. Bir siyasetçi, davranışlarının dindeki yeri üzerinden yargılanmamalı. Türkiye’de siyaset laik bir zeminde yapılıyor; en azından anayasa böyle diyor! Kaldı ki sözünü ettiğimiz yeminin metninde, “Anayasa’ya, hukukun üstünlüğüne, demokrasiye, Atatürk ilke

Devlet ve din ilişkilerinin mâhiyetini anlamak için tarih bize çok zengin örnekler sunuyor. İslâm tarihinde dinin devletle alâkasını tahlil etmeye yarayan çok dramatik örneklere sahibiz, ancak İslâm hükûmetlerinin son birkaç asırlık tarihi, Hıristiyan Batı’nın sömürgeci ve emperyalist zulümleri yüzünden ‘acılı bir tarih’e dönüştüğü için İslâm entelektüelleri soğukkanlı bir

Körfez köprüsünde mühendis olarak çalışan Japonya vatandaşı Kishi Ryoichi’nin harakiri yaparak intihar etmesi son derece dramatikti. Bu haber hemen herkesin dikkatini çekti, etkiledi ve üzüntüye yol açtı. Diğer taraftan, bir ‘iş kazaları cenneti’ manzarası gösteren yurdumuzda, sonunda kimsenin ölüp yaralanmadığı bir kazada bir ecnebî çalışanın, suçu başkalarına atarak sorumluluktan