Zaman Gazetesi

Camiler hakkında hayli şey yazdım vaktiyle; okuyan zanneder ki, ‘bu adam için camiler neredeyse bir fetiş nesnesi haline gelmiş!' Allah esirgesin; artık başta selâtin camilerimiz olmak üzere tarihî yapılara öyle eskisi gibi ‘aziz ve mübarek binalar; gözbebeğimiz, canımızın içi' diye bakmıyorum. Ölçülerim değişti. Teknik açıdan, yani düpedüz inşaatçılık

Dönemin Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün basın sözcüsü Ahmet Sever, dikkat çekici bir zamanlama ile vaktiyle Çankaya Köşkü'nde yaşadıklarını kitaplaştırdı. Bu kitabın daha önce yayına hazır olduğu fakat Gül'ün, seçimden önce yayınlamasını uygun bulmadığı zaten biliniyordu. Kitapta açıklanan olayların, sadece Abdullah Gül'ün yayınlanmasında mahzur

On gün kadar öncesinin ‘Erol Taş'ı Hizmet hareketiydi; nâm-ı diğer Paraleller! Bugünün Erol Taş'ı veya lâteşbih Tecavüzcü Coşkun'u HDP'dir. AKP'nin kanaat önderleri dört koldan HDP'ye verilen oyların günâh-ı kebâirden sayılması, vatana ihanetle bir tutulması ve eli kanlı takımıyla

İki günden beri posta kutuma bakmamıştım. Biriken mektuplardan sizler için günü ve devrin hâlet-i ruhiyesini aksettiren bazı okuyucu tesbitlerini dikkatlerinize arz ediyorum. Aralarında, eksik olmasınlar hayır duada bulunan da var, -yine eksik olmasınlar!- kargış ve eleştiri gönderen de. Sahiplerinden izin almadığım için isimlerini rumuz ile belirttim. * Haddim olmayarak sizden

Hamdele ve salveleden sonra derim ki aziz cemaat bu haftaki hutbemizin mevzuu, şu bizim cuma hutbelerinin değerlendirilmesi hakkında olacaktır inşaallah. Eey şerefli Müslümanlar... Bildiğiniz gibi geçen hafta din-i mübîn-i İslâm'ın, ırkçılık, kavmiyetçilik ve asabiyye aleyhindeki hükümlerini bu minberde sizlere teker teker derc ederek ortaya karışık bir meşaz, bir

Yandaşları Sayın Erdoğan'a âşık olmakta ve övgü söz konusu olduğunda insanın yüzünü kızartacak benzetmeleri art arda sıralamakta serbestler. Aşka hörmetimiz var. Öte yandan yandaş takımıyla AK Partiye bu seçimde oy vermeyen yüzde 10 civarındaki kitle arasında mühim bir fark bulunduğu açığa çıktı. Neydi bu kitleyi hoşnutsuzluğa iten sebepler?

Bu seçimlerin âkıbetini büyük oranda MHP belirledi. Saadet ve BBP’nin teklif ettiği ittifak teklifini, hâlâ anlayamadığım bir jestle reddetmesiyle MHP, ittifak oylarını marjinalleştirdi ve ittifakın her iki partinin matematik toplamından daha az destek bulmasına yol açtı; partilerinin barajı aşamayacağını gören ittifak seçmenleri, bu mânâda serbest kaldı ve başka partilere

Bugün, “falan partiye oy verin, filancaya vermeyin” türünden şeyler yazmak yasak; gerçi bu seçim sürecinde ‘yasak’ kavramının da suyu çıktı; gücü yeten, kanuna hatta Anayasa’ya aykırı olmasına rağmen dilediğini yaptı fakat biz bu centilmenlik kuralına uymak durumundayız. Öyleyse yaşasın edebiyat! Size bir hikâye özetleyeceğim. Reşat Nuri Güntekin merhumun “Tanrı

İktidarı destekleyenler de dahil, son iki senede yaşadıklarımızdan ötürü kendini yorgun, bezgin ve bıkkın hissetmeyen elini kaldırsın! AKP iktidarı, başta kendisi olmak üzere herkesi çok yordu. Müthiş miktarlarda maddi ve manevî kaynak kaybına yol açtı ve geleceğe dair ümitvar olmamızın önündeki en büyük engel oldu. Halkımızın pek şaşırtıcı bir değerlendirme

AK Partili seçmenin adı da yok, sesi de; halbuki Türkiye’yi bir çılgınlar ülkesi haline çeviren her saçma-sapan adım onların örtülü onayıyla atılıyor ve kendini hâlâ AKP’li hissedenlerin olup bitenden çok memnun olduğu varsayılıyor. Gerçekten öyle mi? Bunu doğrudan öğrenecek iletişim yolları kapandı. Hasımlaştırma politikası yüzünden komşuyla, akrabayla, arkadaşla

Yaşadıklarımızın siyasi kültürümüzle genetik bağları var. XI. yüzyılda, Türklerin tarım ekonomisine henüz geçtiği devirleri anlatır. Temel geçimlik şekli göçebeliğe bağlı olarak hayvancılıktır ve darlık zamanlarında Bey, kabilesinin sıkıntılarını çözmekle görevlidir. Ağalık, beylik, toprağa dayalı tarım ekonomisinde de devam eder. Bey, kabilenin güvenlik ve selametinden sorumlu yönetici olarak ekonomik faaliyetin en

Yakup Kadri Karaosmanoğlu, “Kiralık Konak” adlı romanının girişinde, Osmanlı toplumunun aristokrat tabakasındaki değişime dair çok dikkat çekici bir tesbit yapıyor: “İstanbul’da iki devir oldu: Biri İstanbulîn (1) diğeri Redingot (2) devri... Osmanlılar hiçbir zaman bu İstanbulîn devrindeki kadar zarif, temiz ve kibar olamadılar. Tanzimat-ı Hayriye’nin en büyük eseri,