Pazar Keyfi

Geçen hafta bu sütunlarda kaleme almış olduğum “Pekmez” başlıklı yazı, önümde pırıl pırıl bir gelecek vaat eden yeni bir ufuk açmış bulunuyor sevgili okuyucularım... Şöyle oldu; hafta, içinde bir okuyucu mektubu aldım, şunlar yazılıydı: “Merhaba Ahmet Bey, Zaman Gazetesi Pazar, 3 Şubat günündeki yazınızdaki pekmezi alıp kullanmak istiyorum. Bu ürünü

-Evet sayın dinleyicilerimiz; Şamata FM’de buram buram, şıngır-mıngır Ankara türküleri programında oynadık; neşemizi, havamızı bulduk, şimdi dikkatle ama çok dikkatle bize kulak kesilmeniz menfaatiniz icabıdır. Biraz sonra size tanıtacağımız ürün aklınızı başınızdan alacak, duyduklarınıza inanamayacaksınız. Evet, ürün tanıtımına geçmeden evvel bu mucize pekmezi sizlere anlatacak olan saygıdeğer bilim adamı,

Şehre 20 kilometre uzaklıkta, volkanik olması lâzım gelen iri kaya püskürtülerinin ortasından geçen cılız derenin açtığı vadi tabanındaki söğüt yeşilliklerine tutunmuş avuç içi kadar bir yer; çermik. Öhlez dere yatağının hemen kenarından kaynayan gazlı suyu ilk kim fark etmiş bilinmez; kaynağı biraz genişletip etrafını çevirerek havuz haline getirmişler, olmuş kaplıca.

-Merhaba kaptan, boş musunuz, binebilir miyim? -Boşum abi, buyur, binebilir miyim ne demek? Burası ticarî bir işletme sevgili abim. Farzımuhal berber dükkânınız olsa, müşteri de kapıdan başını uzatıp, içeri girebilir miyim, tıraş olabilir miyim dese, ne cevap verirdiniz? Ticarî taksi de bir ticarethanedir, elbette bineceksiniz, siz söyleyeceksiniz ben de oraya

Önceki cumartesi, Çengelköy'ün Yıldırım Beyazıt Camii'nde bir arkadaşımızı rahmet yolculuğuna uğurladık. Yarısı cami kapısı önünde bekleşenlerden değildi cemaat; namaz vaktinde camide, cenaze namazı için avluda vakarla görevlerini yaptılar. Giden, Çengelköy Çınaraltı Hamdullah Paşa Camii imamı Davud Özgül hoca'ydı; uğurlayanlar ise cemaati ve dostları. Üsküdar

Hava yağmurlu. Kadıköy'de bir sahaf; vakit geçirilecek en güzel yer. Girişte, “Neyi aramıştınız?” sualiyle karşılaşınca biraz bozuluyorum ama az sonra anlıyorum ki o, benim gibi eski kitaplar arasında, -nasibine- tesadüfi göz gezdirmelerle gezinmeyi sevenlere değil, daha ziyade adı-sanı belli kitaplar arayan genç müşteri kitlesine alışageldiği soruyu yöneltmektedir. -Birşey

Deniz”le ilk uzun süreli alâkam, askerliğim esnasında başladı; çoğunuzun yanlış tahmin ettiği üzere yedeksubay kurra torbasından çektiğim hizmet yeri bir sahil şehri değildi, denizi bile yoktu ama “Deniz”i vardı. Bildiniz; Van Gölü’nün batı yakasındaki Tatvan’dı nasibim ve oralılar hemen burun dibindeki Van Gölü’nden bahsederken kesinlikle

Bugün ayın 23’ü. Siz bu satırları sâlimen okuduğunuza ve dün itibarıyla neredeyse bütün dünya basını tarafından şamatası yapılıp duran şu meşhur Maya Kıyâmeti’ne dair bir alâmet belirmediğine göre asayiş berkemâl demektir. Öyleyse işimize gücümüze bakalım. Güzel... Dikkat çöpleriniz sizi ele veriyor! Diyelim ki kıyâmet koptu ve medeniyet nâmına

Mehmetpaşa Mahallesi, şehrin kuzeyindeki neredeyse son mahalleydi ama bugünkü tâbirle o mahalleye kenar mahalle, periferi veya varoş demek mümkün değildi. Şehrin kalbi sayılan hükümet meydanına âheste yürüyüşle siz bilemediniz on dakika çekiyordu. Mahallenin bitiminde âniden tarlalar başlardı. Genç okuyuculara garip görünecek bu özelliğin, aslında ortaçağlara mahsus bir nitelik taşıdığını çok

Kapalıçarşı'yı bilmeyenimiz yok. Yerli-yabancı her turistin yolu bir şekilde düşer buraya; sayısını bilmediğim kapılarının birinden girer ötekinden çıkarlar. Her gün onbinlerce insan akar bu eşsiz çarşının damarlarından. Biz işimize bakalım: Yandaki fotoğraf, Kapalıçarşı'nın Nuruosmaniye Camii tarafına bakan kapısını gösteriyor; önce fotoğrafı dikkatlice inceleyiniz, imtihan soruları bu

Taksim Meydanı’nın bir kısmını düzenleme çalışmaları üzerine yine her zaman olduğu gibi ikiye ayrıldık: 1- “Zinhar mübârek Taksim meydanımızın kılına bile dokundurtmayız” diyenler... 2- Benim de aralarında olduğum ilgisizler. Görebildiğim kadarıyla fikir sahibi belediye dışında bu projeyi cân u yürekten savunan yok. Kamuoyunun umurunda bile değil Taksim’de ne

Câmi denilince aklımıza ne gelir? Bir okul çocuğuna “Câmi resmi çiz” dediğinizde nasıl bir resim yapar?” “Bilmeyecek ne var” diye düşündüğünüzden eminim; büyük ihtimâlle şöyle cevap vereceksiniz: Câmi dediğin Osmanlı câmileri gibi olur ama öyle ufak tefek, ahşap, kâgir bir şey değil; Osmanlı sultanlarının vaktiyle inşâ ettirdiği türden kesme taştan