Pazar Keyfi

Üç saat için bu karda soğukta koca yolu tepmek yerine bekleme salonunun bir köşesine tüneyiverse ne olurdu; pekâlâ olurdu lâkin istasyon müdürünün kesin tâlimâtı var: -Yolcu olsa neyse; ipini kıran burada sabahlayamaz; söyleyin ona, tren olmadığı vakitler dolaşıp durmasın buralarda... Otel midir burası, han mıdır, dışarıda beklesinler... “Kesin talimât”ı

Sevgili günlük, son bir haftada hükûmetiyle, basınıyla, yazarıyla, politikacısıyla ülkenin suyu çıktı desem yeridir. Hangisinden başlayalım?Hafta ortasıydı galiba; İzmir’de yolsuzluk yapıldığına dair bir haberle uyandık. Hemen saate bakıp bir kenara not ettim. İkindi’ye kalmadı, araştırmada görev alan polislerin görevden el çektirildiği haberi düşüverdi. Yeniden saate baktım ve

Sevgili günlük, canım benim; öyle günler yaşıyoruz ki duygularımı bütün çıplaklığıyla açabileceğim, içimi dökebileceğim kimse kalmadı. Sadece sana güvenebilirim; nitekim işte bu naçiz satırlarımı karaladıktan sonra bu defteri de kapatıp kasaya kilitleyeceğim. Aslında bugünlerde evde kasa bulundurmak hiç de akıllıca bir hareket değil farkındayım ama benim kasa, ötekilerden değil. İçinde

-Tık tık... -Geel; ooo sen miydin müdür, buyrun, şöyle oturun. Ne alırsın, kahve, çay, ayran? -Sağolun efendim, az evvel içmiştim... -Olur mu canım, bizim çayımız iyidir. İki çay söylüyorum, limonlu? -Nasıl uygun görürseniz âmirim, takdiriniz. -Takdiriniz dedin de, şubenin çalışmalarını takdirle izliyorum, vatandaş da memnun, maşallah, gözüm üzerinizde yani keh

Önce kelimeyi tartalım: Fransızcadan dilimize geçmiş bir kelime “atelier”; Türkçe okunuşunda ihtilâf var; bazılarımız için “atelye”, diğer bir kısmımız için daha ecnebî bir telâffuzla “atölye”. Arama motorunun istatistiğine güvenmek lazımsa “atölye” imlâsının daha yaygın (peki, doğru mu?) olduğu anlaşılıyor. İngilizcesi, artık çaktırmadan dilimize girmiş bulunan “workshop”; “stüdyo” karşılığı da var,

Tatlı su çeşmesi, bizim eve 75 metre mesafedeydi! Tatlı su çeşmesi de nedir, diyenler çıkabilir. Eski zamanlardan bahsediyoruz. Avrupa görmüş Almanyacı komşularımızın, “İnanmazsınız, bir bardak suyu bile parayla veriyorlar; evlere de büyük cam damacanalar ile içme suyu satılıyor” diye bizi hayretlere düşürdüğü zamanlardan daha eski günler. Her mahallenin tatlı su

Yıllar boyunca taşradan İstanbul’a ilk defa gelenler, şehri önce Harem iskelesi veya Haydarpaşa İstasyonu’ndan görüyorlardı; ikinci durak daima Eminönü Meydanı’dır ve vapurdan inen her taşralı, İstanbul’un en karmaşık, en eğlenceli ve en hayat dolu çehresiyle Eminönü’nde karşılaşır; büyülenir. Meydanı süsleyen ve mânâlandıran en büyük eser

Web devrimi önce tüketim alışkanlıklarını değiştirdi; müziği ve eğlenceyi hızla tektipleştirdi. Çok tıklanan videolara eklenen reklamlar, eğlencenin ticari boyutunu hatırlatıp duruyor. Ezeli ve ebedi meselelerimiz yerinde sayarken dünyanın sureti durmadan değişiyor. Gençler için internet oksijene benzeyen hayatî bir ihtiyaç şeklini almaya başladı. Bağlantısı kesilen gençler, sudan çıkmış balık gibi debelenip

Bu yazı, tabiatla insanların ortak hayatları hakkında, unutmaya başladığımız bazı ölçüleri hatırlatmak anafikrini savunuyor. Aşağıda gördüğünüz iki fotoğrafın hiçbir fevkalade özelliği yok; hepimiz, yurdun dört yanında buna benzer manzaraları görüyor ve fark etmeden geçiyoruz. Fotoğrafların ilkinde kalabalık bir caddenin kenarında yükselen ulu çınar ağaçları görünüyor; öteki ise ilkinin çekildiği yerden

“Bir tarih öğretmeni olarak gerçekten merak ettiğim bir konu var” diyor okuyucum; “Osmanlı Devleti’nde -ve önceki dönem Türk devletlerinde- halkın tarihî eserleri koruma, onlara sahip çıkma bilincinin olup olmadığı; belki bu da modern zamanların icadıdır ama Anadolu’da eskiden insanların, eski eserlerin taşlarını, sütunlarını kendi evlerinin inşasında kullandığını çok

Birkaç yıl önce Beşiktaş İskelesi’ndeki eski deniz müzesini gezmiştim. Daha önce başka bir deniz müzesi görmemiş olmama rağmen biraz hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebilirim. Müze binası, isminin heybetine nazaran küçük, fizikî bakımdan yetersizdi bir kere; içeride sergilenenler ise kalantor bir denizcilik amatörünün koleksiyonunda görsem şaşırmayacağım şeylerdi. İki hafta önce müzenin,

Emre Arolat, Türkiye’nin en iyi mimarlarından. “Ben artık oldum, kendimi aştım; bundan sonra ne yapsam gider” diyerek iyi mimarlık prestijiyle avunanlardan değil. Meraklı, okuyan, araştıran ve kendini geliştirmek isteyen bir sanatçı. Mimarlığın hemen bütün konularında eser vermiş olmasına rağmen bugüne kadar bir camiye imza atmamış olmasını kendince eksiklik kabul