Pazar Keyfi

Tarihçi olacağım şuradan belliydi ki, bir yıl uzatmayla (Hayır efendim, hocalar hakkımı filan yememişti; bal gibi tembellikten!) dört sene okuduğum lise yıllarında tarih dersinden şöyle eli yüzü düzgün bir not, yani benim ölçülerime göre on üzerinden 5-6 alamadım; bunun birinci sebebi, yukarda itiraf ettiğim tembelliğimdir; ikincisi, öldüyse Allah rahmet etsin,

Hürriyet'in başlığını görünce, zihnim beni yıllarca öncesine götürdü. * Sene kaç olmalı? (Yazar burada cüzdanından ehliyetini çıkarıp tarihine bakmaktadır.) Ha, evet, hatırladım; 1994 yılının Ramazan'ı. Genellikle onbeş-yirmi sene evvel olup bitmiş şeyleri bu kadar ayrıntısıyla hatırlayamam ama o gün başıma gelenler, Hürriyet'in haberiyle dolaylı da

-Bölge çapında bu yıl düzenleyeceğimiz plan tatbikatı çalışmalarını başlatıyorum arkadaşlar. Âsımcığım kıdem sıralamasına göre ilk söz senin. -Sağolun komutanım; bu yılın senaryosu şöyle efendim. Malta Şövalyeleri hakkında tarihi film çekiyoruz ayaklarından bir sinema ekibi imiş gibi gruplar halinde Yeşilköy'den pasaportlarıyla giriş yapıyor ve tramvaya binerek Cankurtaran'da

Sayın Kılıçdaroğlu'nun yukarı çıkan bir otomatik merdivende aşağıya inmek için savlet etmesi olayında, kendini aşan bir derin anlam vardır, garip bir tecellîdir, şöyle ki: Merdivenden aşağı inmek isteyen adam, boyuna adım attığı halde yerinde sayıyor. Attığı adımların hızı, merdiven motorunun dönme hızından daha düşükse daha garip bir durum

Evvela, artık düzeltmek zorunda olduğum eski bir kanaatimden haberdar olmanızı isterim, çünkü yazacağım şeylerden sonra bu gerçeği bilmek isteyeceğinizi düşünüyorum. Efendim, ben prensip itibarıyla belediyelerin eğitim, kültür ve yayın hizmetleriyle ilgilenmek yerine, altyapı, sağlık, imar, çarşı-pazarın denetimi gibi daha "Beledî" bulduğum esas fonksiyonlarına zaman ve kaynak ayırmaları gerektiğini

Yedeksubaylık rütbesini kazanıp da, omzuma kibritin kav yerini andıran kısa düz şeritli asteğmen işaretini takınca az biraz gururlanmadım desem yalan olur; subaylar arasında asteğmen -adı üstünde- pek subaydan sayılmayıp "yedek" muamelesi görse de bir anda "Takım komutanı" sıfatına kavuşuyor, o günün şartları itibarıyla hiç de azımsanamayacak

Geçenlerde AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Ekrem Erdem, okul ve kamu kurumlarında F klavye kullanımını mecburi kılmayı planladıklarını açıkladı. 70'li yılların başında F klavye ile daktilo kullanmayı öğrenmiş biri olarak bu habere çok sevindim; sevincim elbette ki "Herkes benim kullandığım klavyeye alışsın." cinsinden ucuz bir güdüye

Geçenlerde Münevver Ayaşlı'nın Dersaadet isimli kitabına takıldı gözüm. Neredeyse iki sene önce Beyoğlu'nda Belediyenin İstanbul Kitapları satış yerinden almış ama baş taraflarını şöyle bir dallayıp bir daha dönmemişim. 1906'da Selanik'te dünyaya gelen ve 1999'da aramızdan ayrılan Münevver Hanım, kitabında usul

1929 yılında Maliye Bakanlığı, defterdarlıklara bir yazı göndererek lüzumsuz evrakların satılması talimatını vermişti; bunun üzerine İstanbul Defterdarlığı bünyesinde bir komisyon kuruldu. Çalışmalar esnasında defterdarlığın Sultanahmet'teki mahzenlerde bulunan evrak gündeme geldi ve bu evrakın kıymetli olduğu gerekçesiyle satılacak evrak arasına konulmaması içi bakanlığa yazı yazıldı; ancak ne olduysa oldu

"İstanbul Üniversitesi öğrencileri, üniversite kampüsünde mahkemenin polise verdiği sınırsız arama yapma yetkisini protesto etti" haberini okuduğumda gözlerimi oğuşturup, "Acaba bir dizgi hatası mı?" diye inanmakta zorluk çektim. Öğrenciler kararı niçin beğenmemişlerdi acaba? Bir daha okudum. "Mahkeme kararıyla, polisin İstanbul Üniversitesi'nde bir yıl süreyle,

Unutulur mu; 20 Ocak 1989 tarihi cumaya denk geliyordu. Önceleri milli takımımız kalecisiyken şimdilerde kalemiyle ekmeğimizi elimizden almaya göz diken Fatih Uraz'la yollarımızın o kötü günde tesadüfen kesişmiş olduğunu yıllar sonra fark edecektim. Şöyle olmuştu: O tarihlerde doktora öğrencisi olarak haftada-onbeşte bir uğradığım Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi'

Panter, yarım yamalak daldığı sıcak yaz ikindisi uykusunu ikiye bölen ani bir refleksle yattığı uzun sarı ot yığınının arasından başını kaldırdı. Kulağının birini dikip rüzgâr istikametine çevirdi; sonra zali derecesinde güzel gözleriyle dürbînî bakışlarını duyduğu ses istikametinde yoğunlaştırdı. Evet, av kokusu geliyordu; iki günden beri karnı zil çalan vahşi hayvan,