715 yazı
Gazetelerden birinde Türklerin yapmayı en çok sevdiği tuhaf şeyler hakkında fotoğraflı bir haber vardı. Deniz kıyısında gençlerin uzun eşek oynaması, Şahin otomobillere Doğan görüntüsü vererek hava atmak vesaire gibi hepimizi gülümseten şeylerden biri pek mânidardı: İskambil kâğıtlarıyla yapılmış bir şatoyu ne yapıp edip yıkmak! Böyle yapıları inşâ etmek zahmet, hüner
Vaktiyle, kurucusu olduğu partinin bazı yöneticileri tarafından, “Artık siyasette kendinize bir aksakal pâyesi biçseniz de, aktif görev almak yerine yerinizi daha genç kuşaklara terk etseniz” yollu bir teklifte bulunulan siyasi liderin verdiği cevabı hiç unutmam, aklımın bir köşesinde yazılıdır: -Ben de gider, ortaokulların önünde tezgâh açar, dâvâyı anlatır, her şeye
“Efendimiz”, bundan 1442 sene önce bugünlerde doğumu ile dünyayı şereflendirdi. Milâdî 571 senesi Nisan ayının son üçte birlik faslına denk düşen 12. Rebiülevvel Pazartesi gününü içine alan hafta, Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından hayırlı bir gelenek ihdâs olunarak Kutlu Doğum Haftası olarak kutlanıyor. Böyle güzel ve hayırlı hadiseyi vesile kılarak bir
Beyoğlu’nda Emek Sineması diye bir mekânın varlığını elbette duymuştum da nasıl özellikler taşıdığını bilmiyordum; hâlâ biliyor sayılmam fakat benim algı seviyemi paylaşanların doğru örneklik teşkil etmeyeceği de açıktır. Emek Sineması hakkında hiçbir hâtıram yok ama sesini duyuracak güçte bir entelektüel mahfilin, bu mekâna karşı anlamlı bir duygu yoğunluğu ile
Güneydoğu’da silahlı çatışmaların yaşandığı günlerden birindeyiz. Yakın mevzilerde tutunan güvenlik güçleriyle PKK’lılar bazen birbirlerinin telsiz bantlarına girerek karşılıklı propaganda yapabiliyorlar. İşte o anlardan birinde asker telsizinden bir PKK’lının şöyle bir anonsu duyuluyor, -Dikkat dikkat, etrafımızdan sarıldık, teslim olun! Anonsu duyan komutan gülmekten kendini alamıyor. Telsiz kullanan PKK’
1970’le 80 arasında başımıza nasıl musallat olduğunu, o tarihler itibariyle bir türlü anlayamadığımız çok büyük bir sosyal problemimiz vardı. Kısaca “sağ-sol mücadelesi” diye adlandırılan bu mesele, sanki yaşadığımız dönemin tabii bir ürünü gibi göründü; bunun bir sosyal mühendislik eseri olduğu çok sonraları fark edilebildi. 70’lerin sonuna doğru gelindiğinde
İnsan haklarına saygılı bir siyasi rejimimiz olsaydı ve millî gelir bakımından yurttaşlarına refah vadeden bir ülke hâline gelebilmiş olsaydık, hayli zamandır yokuşa sürdüğümüz şu “Türklük” kavramı, bu kadar konuşulmazdı gibime geliyor. ABD’de Amerikan, Almanya’da Alman, İngiltere’de İngiliz olmak, aslen öyle olmayanların sinirine dokunmuyor nedense, aksine hafif gururla
İmralı zabıtlarının, biri veya birileri tarafından basına sızdırılması geçen haftanın başlıca gündemiydi ve hepimiz bunun çok mühim bir mesele olduğunu düşündük ve süreç zedelenir şüphesiyle endişelendik. Ne var ki, ağaçlara bakıp ormanı görememek durumuyla karşı karşıya olabiliriz; belki de zabıtların sızdırılması, henüz ana detaylarını bile bilmediğimiz barış sürecinde kamuoyunun dikkatini
Değiştirip daha iyisini yapmaya çalıştığımız 1982 Anayasası’nın 66. maddesi “Türk”ü değil, “Türk vatandaşlığı”nı tarif ediyor. Buna göre, “Türk Devleti’ne vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk’tür.” Bu fıkranın devamında yer alan, “Türk babanın veya Türk ananın çocuğu Türk’tür” ibâresi 2001 değişikliğinde kaldırıldı. Madde şu
Genelkurmay Başkanlığı, gördüğü lüzum üzerine 15 Şubat tarihinde bir basın açıklaması yayımladı. Bu açıklama, Genelkurmay’a bağlı Özel Kuvvetler Komutanlığı’nın tamamen meşrû bir kuruluş olduğu ve kanundışı bir eyleme katılmadığı hakkındaydı. Açıklamayı okuyanların verilen bilgiden tatmin olup olmadıklarını bilmiyorum; bende bıraktığı izlenim daha ziyade kafa karışıklığına yol açtığı biçimindeydi.
Başbakan Erdoğan, Türkiye’nin son on yılına damgasını vurdu; etkili bir liderlik gösterdi. 27 Nisan e-muhtırasında ispatladığı dirayetini 12 Eylül 2010’da yapılan kapsamlı anayasa değişikliğini referandum başarısı ile pekiştirdikten sonra üçüncü kere üst üste genel seçim kazanmasını bildi. ‘Ustalık dönemi’ diye adlandırdığı ve hâlen içinde olduğumuz iktidar döneminde Başbakan’
Geçenlerde tabiplerin çoğunlukta olduğu bir mecliste samimi bir sohbet ortamı içinde bulundum ve onlara Sağlık Bakanı’nın değişmesini nasıl karşıladıklarını sordum. Aldığım cevaplar, basına akseden gerekçe ile örtüştü. Şöyle düşünüyorlardı: Eski Sağlık Bakanı Akdağ, sağlık hizmetlerinde vatandaş ve hasta memnuniyetini öne çıkaran esaslı bir reform gerçekleştirmişti, ancak meslekten olmasına rağmen