715 yazı
Şu meşhur 35. Madde’nin âlâ-yı vâlâ ile kaldırılmasından hiç şüphesiz memnunluk duydum. Aslına bakılırsa iki sene önce de yapılabilirdi bu değişiklik. Doğrusu niçin bu kadar beklendiğini ve ertelendiğini anlayabilmiş değilim. Acaba “Yeni bir anayasa veremeyeceğiz, şimdilik 35. Madde ile idare ediniz” demek mi isteniyor diye düşünüyorum şimdi. Siyaset adamlarının
Bir hafta önce, doğrusu onca önemli olay arasında kimsenin pek dikkatini çekmeyen bir hadise cereyan etti. İstanbul Belediyesi’nin üç hafta emek vererek yeniden düzenlediği şu meşhur Gezi Parkı, halka açıldıktan üç saat sonra yeniden kapatılıp gece saatlerinde tekrar açıldı. Park açılışlarının bir anlamı var fakat ‘Park kapatılması’ tuhaf ve
Geçen hafta çarşambayı perşembeye bağlayan gece resmen bir “dejavu” hissi yaşadık; elbette yaşı elliyi geçkinler için. 27 Mayıs günlerini öncesi ve sonrasıyla yaşayanlar için Mısır’daki askerî darbe tam bir hafıza tazeleme temrinini andırıyordu. Bir defa ordu “emir-komuta zinciri” içinde görünen bir fiyaka ile seçimle gelmiş bir iktidarı, kardeş kavgasına
Hükûmeti -behemehâl- destekleyen basın cenahında tek yönde işleyen bir kanaat dayatması göze çarpıyor; buna göre Gezi olaylarıyla başlayan süreç, baştanbaşa yerli ve yabancı fitne ocaklarının önceden hazırlıklı bir operasyonudur, dolayısıyla süreç esnasında görülen bazı olumsuzluklara dikkat çekmek, yapılması gereken en son şeydir. Nitekim Başbakan, olaylar dizisini hükûmet düşürmek için uygulanan
“Krizi fırsata dönüştürmek” kavramını işler hale getirmenin tam zamanıdır. Sebepleri ve sonuçları üzerine bir türlü anlaşamadığımız bu krizden siyasi hayatımız için bazı dersler çıkarmalıyız. Bu konuda çok net ve anlaşılır bir teklifte bulunmak istiyorum: Siyasi partilerimiz, artık “Gençlik kolları” teşkilatlarının varlık sebebi üzerinde bir kere daha düşünmelidir. Görüntü mâlum; gençlik
Bazı fikir sahipleri, geleceğin Türkiye’sinde artık başka türlü siyaset yapılacağını, gençlerin önemli bir paradigma değişikliğine sebep olduklarını ve eski siyasi enstrümanların artık değişmesi gerektiğini ileri sürüyorlar. Bu kabil görüşlerin biraz aceleci olduğunu düşünmekle beraber “bir şeylerin değişmesi” fikrine kuvvetle taraftar olduğumu söyleyebilirim. Ama nasıl? Elimizdeki en önemli değişiklik manivelasını
Başbakan’ın Gezi olayları sebebiyle binlerce insanın Taksim’de toplanmasına tepki olarak “Biz de gerekirse 100 bin kişiyi, 500 bin kişiyi toplayabiliriz” şeklinde tepki göstermesi üzerinde durulması gereken bir konu. Doğrudur, ortamın sıcak psikolojisi içinde 100 bin, hatta daha fazla sayıda hükümet destekçisini alanlarda toplamak mümkün; ne var ki buna
Şahsiyetlilik veya ahlâkî tutarlılık hakkında bir şeyler yazmak netâmeli bir şey; sanki yazar, kendisinin çoktan eriştiği bir mevkide kapıldığı yalnızlıktan ötürü bunalarak herkesi yanına davet ediyor gibi bir tını veriyor böyle mevzular. İnsanın kendi erdem anlayışını nirengi haline getirmesi budalalık. Bu noktayı önemli buluyor ve altını çiziyorum, zira düşündüklerimin şahsî
Dünyanın siyasi hallerinden bunaldıkça bazen kendimi, başka, bilinmeyen bir gezegenden kalkıp biz dünyalılar arasına karışarak ne olup bittiğini anlamaya çalışan uzaylıların yerine koymaya çalışırım... Dünya, bilinen uzay boşluğunda “Hayat” dediğimiz istisnai süreç için en elverişli gezegendir; harikuladedir. Büyük denizlerle anakaraların birbirine girip ayrıştığı verimli hayat alanlarıyla doludur ve üzerinde yüz
Reyhanlı saldırısı, kapsamından çok daha geniş bir tehlikeli gelişmenin sinyallerini veriyor. Birileri, Türkiye’nin tek başına Suriye topraklarına girerek intikamcı bir askerî operasyon başlatmasını bekliyor (Bu arada eli değmişken Esed rejimini alaşağı etmesi de plânın ikramiye faslını teşkil edecek herhalde!). Türkiye’nin Suriye ile cephe savaşına girmesi ise İran ve
Türk basınının unutulmaz simâla-rından gazeteci Hakkı Devrim, mesleğinden ve gazetesinden uzaklaştırılmasından iki yıl sonra T24 sitesinden Hazal Özvarış’a verdiği mülakatta ilginç bir tesbitte bulunuyor; bu, aslında herkesin biraz düşünmekle erişebileceği, ortalık yerde duran ama gündelik hayhuy içinde pek fark edilmeyen bir gerçek. Şöyle diyor mülakatın bir yerinde: -Televizyon mülakatında
Eski YÖK Başkanı Prof. Dr. Erdoğan Teziç, tecrübeli bir anayasa hukukçusu olarak önemli ve mâkul şeyler söylüyor; ülkenin ve siyasi sistemin önünü tıkayan cumhurbaşkanının halkoyuyla seçimi hakkındaki teklifine kulak vermeye değer. Teziç, 2007’deki anayasa değişikliğinin bir hata olduğunu, sistemin âdeta kendini sakatladığını ileri sürüyor. Seçilmek için meydanlara inen bir