715 yazı
Ona gıyabında kısaca “Nevzat Ağabey” derdik; Ağabey sıfatı, bu camiada pek az insanın üstünde bu kadar yakışıklı durur. “Galip Ağabey” gibi meselâ... Adını ilk defa 70’li yılların başlarında yayına başlayan Devlet dergisinde görmüştüm. 1941 doğumlu olduğuna göre otuzlu yaşlarının ilk ayları olmalı. O çok hareketli, vurdusu-kırdısı bol dönemde Nevzat
Bir hafta önce açıklanan demokratikleşme paketinin en dikkat çekici maddesi bakış açısına göre değişebilir. Seçim sisteminde değişiklik, partilere hazine yardımı, anadilde eğitim gibi başlıklar hakikaten önemli muhtevalar taşıyor. Bunun yanında pakette, “Niçin daha önce düşünülmedi, niçin bekletildi, olmasa aklımıza gelmezdi” dedirtebilecek cinsten ikinci derece önemli unsurlar da mevcut. Benim açımdan
Büyük takımların taraftarlığı, sırf sportif olmak mahiyetini hiçbir zaman kazanamadı. Yakın zamana kadar bu olguyu sosyoloji biliminin kavramlarına sığdırmaya çalıştık; ne var ki artık konu ‘dinî’ bir nitelik arz etmeye başladı. Saçmalığın bu kadarını fazla bulabilirsiniz ama iki olgu arasında şaşırtıcı benzerlikler var. Dinler, ona inananlar bakımından mahiyeti sorgulanamaz bütünlerdir;
Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül, yakın dönem siyasi tarihimizde çok dikkat çekici bir figür olarak isminden söz ettirmeye devam ediyor. Şişli seçmenlerinin teveccühüyle başarılı bir başkanlık kariyeri sürdüren Sarıgül, kariyerini siyasetin yüksek zirvelerine taşımak için yıllardır ilginç bir mücadele veriyor. Sarıgül’ü sıradan vatandaş, en olmadık yerlerde duvarlara yazılmış ‘Çare
Cemevlerinin, hukuki statü itibariyle bir “ibadethane” sayılması yolundaki fikir, yüzeyde pek görülmeyen ve kökü hayli derinlere gittiği anlaşılan bir polemik konusu hâline geliyor. Geçen hafta Ankara Mamak’ta cemevi ile camiyi aynı avluda buluşturan tesisin temel atma töreninde bazı Alevi grupları protesto gösterisi yaparak işi polisle çatışma noktasına kadar vardırdılar.
Türkiye’de sol muhalefet, “Gezi” örneğine takıldı kaldı. Hükümetin öngörüsüzlüğü ve hadiseyi iyi teşhis edememesiyle sivil muhalefet tarihimize neredeyse bir destan gibi yazılan Gezi olayları, “Bir daha bunun benzerini nasıl icat edebiliriz?” arayışlarına sahne oluyor. Ankara’da ODTÜ içinden geçecek yol için ağaçların kesileceği bahanesiyle Gezi benzeri bir direniş örgütleme
Hükümet ile Hizmet arasındaki soğukluk, pek telaffuz edilmese de tatsız ama memleketin en mühim meselesini de teşkil etmiyor. İlişkiler daha da soğuyabilir veya ılımanlaşabilir; düşündüklerimin bu hadise ile hiçbir ilgisi yok fakat nedense bu iletişim özürlü dönemeçte yazılanlar hep başka türlü değerlendiriliyor ve yerini bulmuyor. Önümüzdeki yıl yapılacak kritik seçimlerin
Türk kamuoyu, başta hükümet olmak üzere sosyal medya cereyanları ve kitle gösterileri ile Mısır’daki darbe yönetimini lanetliyor; bu haklı tepki, iki ülke arasındaki ilişkilerin olması gereken hali hakkında düşünce açıklamayı âdeta riske sokuyor. Son günlerde en sık tekrarlanan suçlamalardan biri, “Sen Sisi yanlısı mısın; Suudi Kralı Abdullah’dan ne
Bir otobüste veya gemide yolculuk edenlerin, son derece tabii olduğu için farkına bile varmadıkları bir husus vardır. Herkes, yolculuk bitene kadar müşterek bir gaye etrafında zımnî bir beraberlik içindedir. Bu yüzden aracın arıza yapmasını, kaza geçirmesini, gecikmesini veya yanlış yola girmesini istemez, yolculuğun hadisesiz geçmesini arzu ederler. Yol bitince, geçici
Türkiye’nin Suriye politikası tutmadı. Detaylarına girmiyorum; ama bu politikanın iyi hesap edilmemiş olduğunu ve ülkeyi hayli sıkıntıya soktuğunu söyleyebiliriz. Bu öngörüsüzlüğün elbette bir maliyeti var. Türkiye’nin Suriye siyasetini biçimlendirenler seçim sandığında yaptıklarının bedelini -her neyse- ödeyecekler. Mesele bundan ibaret değil ama. Son yarım asırda dikta yönetimleriyle idare edilen
Bütün hayranlığımıza rağmen Batı’yı yarım-yamalak tanıyamamış olmanın bedelini hâlâ ödüyoruz. Yıllar, hattâ asırlar sonra aynı noktaya yeniden döndüğümüzü fark etmek can sıkıcı. Batılı ordular karşısında uğradığımız hezimetlerin akabinde gelen Batı tutkunluğu, pratikte şu yanlışa kapılmamıza sebep oldu; değerler sistemimizi yani, lügatimizi de değiştirdik. Cemil Meriç, “Kâmus, namustur” derken bu
Kürt meselesinin çözümü için hayli mesafe alındı; çözüm sürecinde kamuoyu iyimser bir beklentiye girdi. Şimdi bütün beklentimiz PKK-BDP çizgisinin “silah tehdidine dayalı siyaset” üslûbundan vazgeçerek meşrû siyaset düzleminde sistemin bir parçası haline gelmesi. Beklenti büyük; buna mukabil PKK-BDP çizgisinin silahsız siyasete geçmeyi kabul edeceği hakkındaki karamsarlık giderek yoğunlaşıyor. “Bir an