715 yazı
Önce övgü: Başbakan Erdoğan gerçekten lider kelimesinin içini doldurmaya hakkıyla lâyık bir siyasetçi. Yolsuzluk rezaletinin açığa düşmesinden sonra, Gezi olaylarında keşfettiği ve denediği ortamı germe siyasetini yine “başarıyla” uygulayarak kamuoyunu ikiye bölmeye muvaffak oldu: Bizden olanlar ve olmayanlar… Bu bir liderlik başarısıdır ama tırnak içinde bir başarı. Evet, partisini hâlâ
Geçen hafta bu köşedeki yazının başlığı “Macun Tüpten Çıktı” idi. Kabul etmeliyim ki iddialı, tahminleri aşan bir tespitti. Bu tahlilin doğru çıkmasından zevk alıyor değilim. Daha şimdiden ekonomide önemli değer kayıpları yaşandı. Toplumun ümitvar beklentileri gölgelendi. Şimdilik geniş kapsamlı bir kabine değişikliği ile durulmuş gibi görünen yolsuzluk krizi, Türkiye’nin
Aksiyon haftalık bir dergi; haftalık bir dergide yer alan her yazı ve haber, günlük gazete kadar olmasa da aktüaliteyi takip etmek, bu açıdan diri kalmak zorundadır. Geçen hafta başında Türkiye’nin en canlı gündemi, MEB’deki fişleme rezaletiydi. Salı sabahı âniden başlatılan savcılık operasyonu Türkiye’yi sarstı ve bu yüzden
Geçen hafta bu sütunlarda dile getirilen iyimserlik, kısa zamanda aşındı; ortam yeniden sertleşti. MGK kararıyla resmileşen irticai faaliyetleri takip direktifinin hâlâ uygulanmakta olduğunun anlaşılması tansiyonu yükseltti. Her ne kadar, “Lâf olsun kabilinden rutin uygulamalardır; gereği yapılmamıştır” denilse de skandalı ortaya çıkaran gazete haberlerinin ağır suç olduğu, hatta vatana ihanet teşkil
Biraz yatışmaya yüz tutmuş olsa da şu hay-huy ve patırtı içinde bu fikri seslendirmek pek tuhaf olacak belki ama galiba hakikat bu: Hizmet çevresinden kime sorsanız, her şeye rağmen AK Parti yönetimini ve Başbakan Erdoğan’ın liderliğini kolayca feda edilebilir bulduğunu söylemeyecektir. Evet, herkes çok ateşli, hatta sinirli ama soğukkanlılıkla
Gayet iyi hatırlıyorum; yeni bir anayasa için hazırlık yapıldığı günlerde, kamuoyunda iyi tanınan birkaç hukukçu özetle şöyle yazmışlardı: “TBMM yeni bir anayasa yapamaz. Meclis anayasa yapmaya değil, ancak mevcut anayasayı kısmen değiştirmeye yetkilidir. Anayasaları ancak ‘Aslî kurucu iktidar’ yapar; 27 Mayıs darbecileri bu türden bir iktidar tesis etmişti meselâ; kezâ
Siz bu yazıyı okurken, o gündem bile çoktan değişmiş olabilir. Geçen hafta ortasında şöyle bir durum yaşadık: Dershaneler konusunda sinirlerin iyice gerildiği bir ortamda Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, yine her zamanki güler yüzlü ve tesellibahş tavrıyla gazetecilerin karşısına geçerek “Yüreğinizi soğutun. Başkası söyleyince dikkate almayabilirsiniz ama ben söylüyorum” diye başladığı
Kutuplaştırma ve gerginlik yaklaşımı, kısa vadede kârlı bir eylem gibi görünebilir. Kamuoyu anketleri de öyle söylüyor zaten. Gezi’den sonra iktidar ve ana muhalefet partilerin destekçi oranındaki görünür artışın en bâriz sebebi, seçmeni korkularından kavrayarak kendi saflarına çekmekti; bu yaklaşımı hemen fark etmiş ve ikaz etmiştik: Siyasi partilerin çıkarına görünen
Nesildaşlarım olarak yarım yüzyılı çoktan geride bırakmış olmanın verdiği alışkanlık ve görgüyle geçmiş zamanı sanki herkes biliyormuş ve sağlam bir veri bankası hâlinde hafızasında bulunduruyormuş gibi değerlendirme hatasına düşüyoruz. Hâlbuki genç kuşak başka bir dünyayı ve kendi tecrübelerini yaşıyor. Bu yılın haziranında Gezi Parkı’nda bazı hükümet icraatlarını eleştiren gençleri
Eğri oturup doğru konuşalım. Mustafa Sarıgül, 12 seneden beri icraatına devam eden bu hükümetin ömrüne nihayet vermek için girişilmiş en meşrû projenin adıdır. Proje meşrûdur; çünkü hükümeti -aynen Başbakan’ın dediği üzere- seçimle, halkın oyuyla değiştirmeyi amaçlıyor. Bu projede askerî darbe yok, darbe teşebbüsü yok, suikast yok, Gezi benzeri köpürtülmüş
Demokrasi’nin eski Yunan’daki hâli, sadece ‘ilk’ olması bakımından bir mânâ ifade ediyor. ‘Atina demokrasisi’nin bugün tekrar edilebilir hâli yoktur; düşünülmelidir ki eski Yunan’da demokrasi, ancak köle gücüyle ayakta duran bir ekonominin boşa çıkardığı az sayıdaki vatandaşın bir nevi fantezisinden ibaretti. Demokrasi batıda neşvünemâ buldu; ne var
“Andımız”ın kaldırılması, genellikle Türk menşeli olmayan öğrencilerin tâbi kaldığı muamele öne çıkarılarak tartışıldı. Köken itibariyle Türk olmayan bir öğrenciye her sabah metazori, “Türk’üm” andı söyletmenin kabul edelim ki incitici, nefse gîran gelen bir yanı var. Andımız’ın tarihî gerekçesine bakalım: Bütün nüfusu Türk kabul etmek Cumhuriyet’in “Osmanlıcı”