715 yazı
Akıllara ziyan bir seçim yaşadık. Adı mahalli seçimdi, belediye seçimleriyle ilgili şeyler gündeme gelmedi, hatta adaylar üzerinde bile doğru dürüst durulmadı. Seçim şu iki fikrin açılımından ibaretti: 1-Yolsuzluk söylentileri dolayısıyla hükümetin itibar kaybettiğini düşünerek oy kaybına uğrayacağını öngörenler, yani muhalefet. 2-Yolsuzluk ithamlarının, parlak bir seçim zaferiyle “hiç olmamış gibi” ortadan
Seçimlerin hayırlısıyla tamamlandığı varsayımıyla yazıyorum: 31 Mart sabahında nasıl bir Türkiye’ye uyandığımızı kestirmek kolay değil. Seçim kampanyasından çok korku filmini veya kâbuslu rüyaları andıran bir atmosfer yaşadık. Bir daha böyle seçim atmosferi yaşamak istemeyiz: Allah beterinden saklasın! * Mahalli seçimlerin sonucunu bilmiyorum fakat seçim sonrasına iki önemli meselenin kaldığı bir
Ağaca bakarken ormanı görememek gibi bir durum... Haftalardan beri kamuoyunun ilgisi, sosyal medyada yayımlanan dinleme kayıtlarına yoğunlaştı. Bunlardan bir kısmının mahkeme kararıyla kaydedilen görüşmeler olduğu, diğer bir kısmının ise izinsiz, yani yürürlükteki kanunlara aykırı tarzda yapılan ve yayımlanan kayıtlar olduğunu artık Cumhurbaşkanı dahil herkes biliyor. Siyasi hayatımızda buna benzer bir
Yakın bir zamana kadar şöyle düşünüyordum: “17 Aralık’la başlayan süreç, Başbakan tarafından pekâlâ yönetilebilir bir krizdi. Evet, 3-5 puanlık oy kaybedilebilirdi, hatta dört bakanın azliyle beraber bir itibar düşüşü de yaşanabilirdi fakat hükümetin arkasında (bugün hâlâ varlığını sürdüren) bir seçmen ve kamuoyu desteği vardı.” Böyle düşünüyor ve Başbakan’ın
Ay’ın Dünya yörüngesindeki varlığı, Dünya’da hayatı mümkün kılan bir tesir yapıyor. Ay’ın yokluğunda nelerin olamayacağını kısa bir internet aramasıyla öğrenebilirsiniz. Güçlü tek parti iktidarlarında etkili bir muhalefet, demokratik hayat için kaçınılmazdır. Son birkaç yıldan beri muhalefetin etkisizliğinden şikâyet eden yazılarımı hatırlıyorum. Üstelik o günlerde işler, bugünkü gibi
2007’deki grup toplantısında kürsüden, “Kardeşim Abdullah Gül’ü cumhurbaşkanlığına aday gösteriyorum” dediği an, bütün Türkiye Tayyip Erdoğan için aynı şeyi düşündü: Devlet başkanlığı Erdoğan’ın hakkıydı ve kimin devlet başkanı olacağı onun iki dudağının arasında olmasına rağmen “kardeşi” lehine nezaket ve feragat göstermişti. Bir sonraki seçimde devlet başkanlığı elbette
‘Lame duck’, yani topal ördek tamlaması, ABD’nin siyaset ikliminden doğmuş bir tabir. ABD başkanı seçildiğinde, seçim sisteminden ötürü eski başkan 4 ay kadar devlet işlerinin sekteye uğramaması için görevini sürdürüyor. Bu durumda ikinci kere seçilememiş her başkan, siyaset dilinde ‘Topal ördek’ diye adlandırılıyor. Yine Anglo-saxon siyaset geleneğine göre eski
Size bir itirafta bulunayım, bundan 20 yıl önce Aksiyon’un yayına başlayacağını duyduğumda başarılı olacağına ihtimâl vermemiştim. Kendimce haklı gerekçelerim vardı; bunların başında, genel hatları itibariyle sağ çizgideki yayın kuruluşlarının, daha doğarken içine düştüğü bünyevî yetersizlikler aklıma geliyordu hemen. Yayın estetiği, daha doğrusu, bütün sağ cenahı zaafa düşüren estetik problemleri
Geçen hafta Başbakan Yardımcısı ve Hükûmet Sözcüsü Bülent Arınç, Bursa’da yaptığı bir konuşmada aynen şu sözleri söyledi: “Bu hükûmet varsa, o cemaat de, o cemaatler de var olacaktır. Bu hükûmet olmazsa, o cemaat de bütün cemaatler de yok olacaktır (…) Her şeyin garantisi biziz. O cemaatler beni çok iyi bilir.
Evvelâ hükûmet ciheti... Açıkça görülüyor ki, yüzde 50’leri geçen tartışmasız seçim zaferleri artık geride kaldı. Hükûmet, Gezi olaylarından beri sürdürdüğü gerilim ve odak değiştirme siyasetinin kısa dönemde getirdiği destek başarılarını hanesine yazdıysa da bu sürdürülemez bir durumdur. Hükûmete yönelen toplumsal destek, siyasi destekle birlikte azalıyor. Seçmen, on yıllık başarılı
Adalet Bakanı Bekir Bozdağ, HSYK’nın işleyişi hakkındaki teklifi Adalet Komisyonu’nda savunurken aynen şunları söylüyor: “Biz de hata yaptık. Soruşturma veya kovuşturmanın muhatapları farklı olduğu zaman sesimizi gür çıkarmamız lazımdı. İdeolojik yapılanmadan herkes şikayetçi oldu. Yasayı koyduk, yürürlüğe girdi. Amacımız bir oy kullansın, kurulda her renk olsun, uzlaşma olsun
Müzikte kullanılan bir tabir var: Emprovizasyon. Bir müzik aletini, herhangi bir besteye veya teorik kalıba uymaksızın, içten geldiği gibi çalmak anlamına geliyor. Türkçesi “Doğaçlama”. Klasik müziğimizdeki “Taksim” kavramına hayli yakın bir mânâ. 17 Aralık sabahından itibaren yaşanan gelişmeler sonrası Başbakan Erdoğan’ın giriştiği karşı hamleler bana bu tâbiri hatırlattı. Bu