715 yazı
Bugün 19 Mayıs, Gençlik ve Spor Bayramı… Bu yazıyı kaleme alırken, devlet protokolünden ve lise müdürlerinden başkaca kimselerin pek ilgilenmediği bayram telâşesi yatışmak üzereydi ve Deniz Baykal’a ait olduğu iddia edilen görüntülerin internete düşmesinin üstünden henüz on gün bile geçmemişti. Hepsi on gün... Bu on gün zarfında Türkiye’de
Bu yazılar, haftalık dergi yayıncılığının teknik buyrultuları doğrultusunda gündelik haber akışını biraz geriden takib etmek zorunda kalıyor; o bakımdan ara sıra gündemin gerisinde kalmak talihsizliğine uğradığımız da oluyor fakat değinmeyi düşündüğüm mesele o türden bir şey değil. “O kadın”a sözü getirmek istiyorum. İsmini anmaktan çekindiğim için değil; ismini ölçüsüz
Böyle olur; modern zamanlarda kitleler her sabah iletişim sağanağında duş almadan kendilerini “güne hazır” hissetmezler. İletişimin zalim tarafıdır bu. İnsanlar kötü haberi severler; iyi haber ilgi çekmez, dikkat uyandırmaz. Gazeteciler elbette durumun farkındadır fakat “velinimet”lerine, yani haberin tüketici kitlesine istenileni vermeye mecbur hissederler kendilerini. Modern zamanlarda haberdar olmak, insanlarda
‘Bilmek anlamak, anlamak ise affetmektir’ sözünü yıllar önce bir yerlerde okuduğumdan beri isâbetini hep doğrulamak durumunda hissettim kendimi. Bizi insanlar hakkında zaman zaman insafsız hükümlere sürükleyen şey, onu anlamak gayretindeki eksiklerdir. Menendine az rastlanır ilim ve fikir adamımız Prof. Dr. Orhan Okay hocamızın “Bir Rüya Adamının Portresi: Ahmet Hamdi Tanpınar”
Ben eski bir MHP’li değilim; şeklî ve resmî mânâda hiç MHP’li olmadım: 12 Eylül’den önceki zamanlarda cereyan eden 1973 ve 77 seçimlerinde bu partinin sempatizanı idim. 73’te yaşım tutmadığı için oy kullanamamış olmanın acısını, hatırımın-nazımın geçtiği herkese MHP’yi desteklemeleri için nutuk çekerek çıkarmıştım. 77 seçimlerinde
Geçenlerde bir ahbapla konuşuyor, daha doğrusu ahvalden şikayetleniyorduk. Dedim ki; -İçinde yaşadığımız zamanlar, sıradan günler değil. Türkiye tarihinin makas değiştirdiği bir yol çatağındayız; önemli bir âna şahitlik ediyoruz. Dostum itiraz etti, “Ben, delikanlılık çağına erişip de siyasi gelişmelere ilgi duyalı beri bu sözü işitir dururum; bize hep olağanüstü zamanlar yaşadığımız
Sıradan bir gazete haberi nazarıyla ilk okuyuşta, o önemli ayrıntıyı fark edememişim. “Bu hanım ne diyor ve niçin böyle konuşuyor?” sorularına daha sağlıklı cevap bulmak amacıyla haberi yeniden okurken fark ettim ki, bu sözler CHP Genel Başkan Yardımcılarından birine, Bihlun Tamaylıgil isimli hanımefendiye aittir ve CHP’yi temsil etmek niteliği
Mustafa Kemâl, 1893 senesinde Selânik Askerî Rüşdiyesi’nde ilk üniformasını giydiğinde henüz 12 yaşındaydı. Üniformasını çıkarıp ordudan emekliliğini istediğinde ise hem başkumandan, hem reisicumhur sıfatlarını taşıyordu ve tarih 1927 idi. Bu duruma göre tam 35 sene bilfiil asker sıfatını taşımıştır. Elbette bu durumda askerlikten ilişiğini reisicumhur seçildikten dört sene sonra
Şöyle bir algının giderek yaygınlaştığına şahit oluyorum: “Biraz fazlaca ileri gidilmiyor mu? Her gün, her sabah, her saat darbecilerle ilgili haber dinlemekten sıkıldık usandık. Acaba gerçekten bir darbe tehlikesi yaşıyor muyuz, yoksa hükümet ve emniyet güçleri, ufak-tefek olayları gereğinden fazla büyütüp dolaşımda tutarak kamuoyunu yanıltıyor mu?” Geçenlerde yakınlarımdan birisi, “Yahu
Ahmet Altan, 11 Şubat tarihli Taraf’taki köşesinde, “temsil niteliği” olduğuna inandığım bir yazı yayınladı; bu yazıda birkaç dostuyla, Müslümanlıkta hiç bir durumda bozulmayacak, geçerliğini kaybetmeyecek ve hükmünü koruyacak bir yasak [değer] olup olmadığını tartıştıklarını, neticede bu değerin “Kul hakkı” olduğu yolunda ortak kabul belirdiğini söylüyor. Altan’a göre kendisi
Artık, kimsenin şüphesi, tereddüdü kalmadı. Ümraniye’de bir evin çatı katında bulunan el bombalarıyla başlayan süreç, çorap söküğü tarzında gelişmelere yol açalı beri Türkiye, 2002 senesinden bu yana çok ciddi darbe tehlikeleri atlatmış bulunuyor. Tehlikenin atlatılmasında iki mühim faktörü göz ardı edemeyiz: İlki, Türkiye’de darbe yapılmasına yeşil ışık yakmayan
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Türkiye’nin vatandaşlarına verdiği nüfus kimlik kartında yer alan din hânesini, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine aykırı buldu; bu karar Türkiye için bağlayıcı nitelik taşıyor. Anayasa’nın 90. maddesi “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmaları kanun hükmünde” saydığı için AİHM’nin kararı, Türkiye’yi yükümlülük altına sokuyor.