715 yazı
Önümüzdeki pazar günü halkoyuna sunulacak olan referandum, daha sonuçlanmadan önemli bir sonuç doğurdu ve Türkiye’nin fikrî ve felsefi fay hatlarını yeniden görünür hale getirdi, ana hatlarını kaba çizgilerle yeniden vurguladı. Bu tespitin beklenen (mâkul) ve şaşırtıcı unsurlarını tartışmak istiyorum. Geçmişe göre dünden bugüne büyük bir değişiklik olmadığını tespit edebiliriz;
Bugünlerde Saadet Partisi çatısında artık görünür hale gelen parti içi iktidar mücadelesinin, ilk anda akla pek gelmeyen bir anlamı daha var: Muhafazakâr kanat ve kanaatteki ayrışma, ufala-bölüne artık tarz ve şahsiyet ölçeğine kadar uzanmış bulunuyor. Bu cümleyi açmak lâzım. SAĞ SİYASET NEHRİNİN ÜÇ KOLU Demokrat Parti’nin tek başına iktidar
Referandumun hangi psikolojik atmosferde geçeceği üç aşağı, beş yukarı belirginleşti. Görünen şudur: Referandum artık teknik anlamda sadece bir referandumdan ibaret değildir, tarafların ölüm-dirim meselesi haline getirdiği politik bir kamplaşma ve hesaplaşmadır! Savaş meydanından biraz uzağa, mümkünse biraz yükseğe çıkıp olup biteni ana hatlarıyla görmek için gözlerimizi kısarak bakalım: Referandum, bir
Geçen hafta Koliforniyalı Ermeni asıllı iki avukat, 1915’deki Tehcir hadisesinde mülklerine el konulduğu iddiasıyla TC Devleti, Merkez ve Ziraat Bankası aleyhine dava açtı ve Ermenilerden alındığı öne sürülen toprak, bina, işyeri, banka mevduatı, mülk ve değeri “paha biçilemez” olarak nitelendirilen birtakım tarihî eserler için tazminat talep etti. Bir devlet
Bundan birkaç sene önce Türk basınının çok sevdiği, pek itibar ettiği bir “Axiom” (Doğruluğu, tahkik edilmeyecek kadar âşikâr hüküm) vardı: “Türk ordusu, en güvenilir kurumdur.” Gerçekten öyle miydi; bu hüküm, hakikaten güvenilir kamuoyu araştırmalarına mı dayanıyordu, kendilerine soru sorulanlar hakikaten, geride kalan bütün kurumları Meclis’i, siyaseti, basını, akademiyi, Emniyet’
Ermeni yazar ve gazeteci Levon Panos Debbağyan, yayınladığı “Tarihin Işığında Ermeni Meselesi ve 1915 Kaosu” adlı eserinde, Ermeni seçkinlerinin kültür, siyaset ve iktisadi hayatımızda ne kadar önemli ve manidar bir yer tuttuğunu bir kere daha hatırlatmak maksadıyla Mimar Sinan’ın Ermeni asıllı olduğunu vurgulamak lüzumunu hissetti. Mimar Sinan’ın etnik
Kanuna uygun olmayan yollarla elde edilmiş ses ve görüntü kayıtları üzerine hüküm bina etmenin, esası sakatlayacak derecede bir usûl hatâsı olduğunun farkındayım; bugüne kadar internete düşmüş ses kayıtlarından yola çıkarak bir şey yazmamaya dikkat ettim. Şimdi, tasvib etmediğim halde bir generalin ses kaydında söylediklerini değerlendirmek istiyorum; hemen ifade etmeliyim ki,
Şom ağızlıların dediği çıkıyor; 2010 yazının sıcaklığı daha şimdiden ciğerimizi kavurmaya başladı. PKK’nın üstlendiği saldırı haberleri gittikçe artıyor. Saldırıları PKK üstleniyor; hepimiz silah kullanıp cinayet işleyerek siyaset yapmaya kalkışan PKK’yı tel’in ediyoruz fakat kendi adıma bu örgütün gerçekten PKK olup olmadığı, daha doğrusu bu eli kanlı örgütün
Radikal gazetesi, geçen hafta dikkat çekici bir yazı dizisi yayınladı. Bekir Ağırdır’ın hazırladığı “Siyasette ve Toplumda Kutuplaşma” başlıklı araştırmanın ilk gün manşeti, Anayasa paketi hakkında. Ankete katılanlardan yüzde 44’ü paketi, “Sivil diktaya gidiş”, yüzde 55’i ise “Demokratikleşme” diye anlamış ve yorumlamış. İsmet Berkan durumu şöyle değerlendiriyor: “Bazı
Korktuğumuz başımıza geldi; Mavi Marmara gemisinde olup bitenleri iç mesele hâline getirdik, kavga etmeye, birbirimizi suçlamaya başladık. İyimser bakış açısı: Uzaktan bakınca, Türkiye demokratik bir ülkedir; her fikir sahibi sesini duyuracak imkânı buluyor, ne güzel görüntüsü çıkıyor. Küçümsenmemeli; içindeki doğruluk payı ne olursa olsun bir fikrin ifâde imkânı bulması büyük
31 Mayıs, tarihî bir gündü. Önce İskenderun’da bir deniz üssümüz karadan saldırıya uğradı ve aradan birkaç saat geçmeden İsrail, ancak cinnetle izah edilebilecek bir saldırıda bulunarak sivil bir geminin içindeki sivilleri katletti. Pazartesi benim çalışma günüm; ama o gün çalışamadım. Ekran başına oturup o kanal senin bu kanal benim
Annem sandığını nâdiren açardı. Gardırobu, dolabı, fazlaca girdisi-çıktısı, müştemilâtı olmayan kira evlerinde çeyiz günlerinden kalma sandık, beş çocuklu bir aile kalabalığı içinde kadının yegâne mahrem alanıydı ve belki de o yüzden hep kilitli dururdu. Masif cevizden mâmul, benzerlerine şimdi antikacılarda rastladığımız sıradan bir sandık. Gizli kapaklı şeyler çocuk muhayyilesinin ilgisini