715 yazı
Niye yapıldı, niçin yıkılıyor; ama şu kadarını kestirmek için köşe yazarı olmaya gerek yok; yerinde kalsaydı bu kadar dikkat çekmeyecek, konuşulmayacak, siyasete bulaştırılmayacak ve müellifi heykeltıraşın ününe ve piyasasına bu kadar hizmet etmeyecekti. Türkiye’de Kars’taki yıkılacak anıttan daha kötü ve kesinlikle hiçbir sanat değeri taşımayan yüzlerce anıt, heykel,
Polisiye roman ve filmlerde sıkça tekrarlanan bir espri vardır: Bir şeyi saklamak gerektiğinde insanlar genellikle, kimsenin bulamayacağını sandıkları gizli köşeleri seçerler; oysa kimsenin dikkatini çekmeyecek derecede ortalık yere bırakılan, daha doğrusu gizlenmeyen şeyler genellikle fark edilmez ve “saklı” kalır. AK Parti’nin 3. genel seçime giderken bir kere daha önde
CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu ile Başbakan Erdoğan arasında ilginç bir polemik başladı. Kılıçdaroğlu, muhtemelen Başbakan’ı güç durumda bırakmak amacıyla ‘Dersim arşivi açıklansın’ diyor. Erdoğan bu talebe, ‘Başbakanlık arşivi zaten açık’ cevabını verince, bu defa talep, ‘Genelkurmay’ın Dersim arşivi açılsın’a dönüştü. Bunu duyan sıradan vatandaşlar, ‘Vay canına,
Balyoz davasında “Gölcük delilleri” diye bilinen ikinci grup belgelerin, çok şaşırtıcı bir yerde, tamamen hukuka uygun bir arama sonucu ele geçirilmesinden sonra davayı yürüten mahkeme, o güne kadar tutuksuz yargılanan çok sayıda muvazzaf ve emekli ordu mensubunu tutukladı. Türkiye’de daha önce de generaller tutuklanmış, hatta ölüm cezası ile yargılanmışlardı.
CHP, tek başına Türk siyasi hayatında muhalefet geleneğini temsil ediyor. Çok partili demokratik hayatımızda CHP’nin muhalefette olmadığı yılları toplasanız bir elin parmaklarını geçmiyor. En az üç kuşaktan beridir bu ülkenin gençleri “Muhalefet” denince CHP’yi hatırlıyor ve kavramı zihninde böyle canlandırıyor; kısaca şöyle tarif edilebilir: Teftiş geçiren her kurumun
Tunus’tan sonra Mısır’da harekete geçen halk kitleleri, bu satırların kaleme alındığı gün ve saat itibariyle mevcut iktidarı protesto etmekteydi. Bu gösterilerin vücut dili, son derece mânidardır: Protestocuların temel talebi diktatörlerin ülkeden uzaklaşması, daha yüksek refah seviyesi, iş imkânları ve hürriyettir; bu temel ve basit talepleri kısaca “Adalet” kavramında
Seçim sandığı daha bugünden görünür hâle geldi. Bu gidişat devam ederse, 12 Haziran seçimleri, siyasi tarihimizin heyecan itibariyle en pörsük seçimi olacak. Sonuçlar daha şimdiden belli. Kamuoyu araştırmalarının kimin kazanacağı hakkında tereddüdü yok. Merak edilen, daha çok kazanamayanların alacağı oy oranı. Sanki tek parti devrinde gibiyiz; seçimler tazeleniyor ama kazanan
Sultan II. Abdülhamid devri hakkında etraflı okumalar yapanlar, şu gerçekle karşılaşınca şaşırmak, hatta sarsılmaktan kendilerini alamazlar: Devrin neredeyse bütün entelektüelleri, yazarları, şairleri, hatta neredeyse idadi tahsili yapmış olanları bile Abdülhamid'i sevmez, ondan nefret ederler. İçlerinde "İslâmcı" sayabileceğimiz isimler bile Abdülhamid nefretinde âdeta birbirleriyle yarışmaktadırlar. Basın dünyasında
Osmanlı padişahlarını -birkaçı dışında- “Yedi Evliya” kuvvetinde ve nüfûzunda gören romantik ve toptancı bir tarih anlayışı, yerini zamanla daha analitik, daha sorgulayıcı ve “Gerçekte neler olup bitti?” sorusuna cevap arayıcı bir zihniyete doğru dönüşüyor. Tarihin, artık bir inanç alanı olmaktan çıkıp bilim ve ihtisas mevzuu hâline gelmesi, -biraz yavaş cereyan
Geçen hafta yine öngörülebilir ve aslında önlenmesi gereken iletişim kazalarından birini daha yaşadım; bu hâdise, bütün milletçe nasıl bir zihnî iklim içinde yaşadığımızı göstermesi bakımından ayrıca ilginç ayrıntılar taşıyor. Şöyle oldu: Yılın son günü Zaman’daki köşemde “Size bir Öz Kürtçe devrimi yapalım mı?” başlıklı bir yazı yazdım. Cumhurbaşkanı Abdullah
Kürtler adına konuşan pek çok grup var. Bunların içinde örgütlü siyaset yapma imtiyazına sahip olan Barış ve Demokrasi Partisi (BDP)’nin sesi daha çok işitiliyor. BDP, TBMM’de 20 milletvekili ile bir grup hâlinde temsil ediliyor. Daha önce aynı çizgiyi temsil eden farklı partiler Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılmış olmasına rağmen
Eskiden kısaca “Yurt” denirdi, çocuk yurdu; şimdi adı değişti; “Bakım ve sosyal rehabilitasyon merkezi” deniliyor. Sınıflarımızda “yurt”tan arkadaşlar olurdu bazen; farklıydılar. Onları farklı kılan şeyin ne olduğunu hepimiz bilir ama bahsini etmezdik. Onlar ebeveynlerinin sıkıntılarından ötürü kendi evlerinde barınma şansı kalmamış ve bu yüzden devletin himâye altına aldığı arkadaşlarımızdı.