715 yazı
Sonda söyleyeceğimi başta ifade edeyim: Kurbanla yaklaşacağız. Hac Sûresi’nin 37. Âyetine bir kere daha eğiliyoruz: “Elbette onların ne etleri, ne kanları Allah’a ermez, velâkin ona sizden olan tekva erecektir, böyle onları size müsahhar kıldı ki size yolunu gösterdiğinden dolayı Allah’ı tekbir ile büyükleyesiniz, ve müjdele o vazifelerini
Gazeteciler ve Yazarlar Vakfının ikinci başkanı Cemal Uşşak, “Biz dindarlar Kürtlerin ızdırabını hissetmedik” anafikri ile özetlenebilecek mülakatından dolayı bizim cenahta hayli eleştiriye, târize ve siteme mâruz kaldı; bu meyânda Aksiyon yazarı sütun komşum Ahmet Taşgetiren’in “Ah şu dindarlar” başlıklı târizini tebessümle okudum. Kendi nâmıma hem Cemal Uşşak’a hem
Ağaçlara bakmaktan ormanı göremiyoruz bazen. Türk toplumu yeniden PKK ve uzantılarının şiddet tehdidi altında yaşıyor. Kürt meselesi hakkında bir kere daha silah ve bombaların tehdidi altında düşünmeye zorlanıyoruz. Silahla siyaset yapmaya kalkışanlar, ordunun, parlamentonun, emniyet güçlerinin, eğitim camiasının veya resmî kuruluşların yanında artık doğrudan toplumu da hedef alıyorlar ve şiddet
Mutlak mânâda Türkiye’de basın hürriyeti kavramının geçerliğinden söz etmek, en azından tartışılır bir iddiadır. Bana göre, Türkiye’de basın hürriyeti vardır. Bu kanaate varmamın sebebi, PKK’nın Kandil’de yerleşik lideri Karayılan’ın verdiği Türkiye aleyhtarı beyanatın, geçen hafta içinde Türk gazetelerinde yayımlanması idi. Aynı günlerde BDP’nin eşbaşkanlarından
Tekrar olacak fakat kaçınılmaz; fikrî ve özellikle ideolojik nokta-i nazardan Türkiye’de “Sağ” hareket (Aslında “Reaksiyon” demelidir!), varlığını “Sol”a borçludur. Sol aksiyonun bütün alanları kaplar gibi göründüğünde durumdan rahatsızlık hissedenlerin tepkisine kabaca “Sağ” adı veriyoruz; itinasız bir tâbirdir, zamirini doğru-dürüst ifade etmez ancak tek heceli, kısa bir kelime olmasından
12 Eylül’le hesaplaşmak denilince, o dönemi yaşamış olanlar genellikle, askerî müdahaleyi yapan çevrelerin uygulamalarını eleştirmek anlamını çıkarıyorlar; bu elbette yapılmalı ve yapılıyor; eksik kalan, 12 Eylül öncesinde yaşananlarla yüzleşmektir. Sağ-sol ayrımının bizlere nasıl bir kötülük yaptığını, yaşı otuz civarında olanların anlaması zor. Müşkülat önce kavramların kendisinde başlıyor; sosyal bilim
Tatilde Sevtap Demirci’nin “Belgelerle Lozan, Taktik- Stratejik- Diplomatik Mücadele 1922-1923” adlı doktora tezini (Alfa Tarih Yay.) okudum; eser, ağırlıklı olarak İngiliz belgelerinden faydalanmak suretiyle kaleme alındığı için dikkatimi çekti. Türk kamuoyunun Lozan hakkındaki kanaatleri daha ziyade yerli belge ve ifadelere dayanır; bu araştırmanın meseleye İngiliz nokta-i nazarını kazandırmak gibi
Takriben 15 yıl boyunca bir hayır ve hizmet vakfının bilfiil yöneticiliğinde bulundum (Sivas Tarihi Paşa Camii Vakfı). Bu süre içinde yönetim kurulu üyelerinin ve başkanlığın en çok titizlendiği konu “akçeli” işlerdi, yani para alış verişi. Bu titizlik bana göre bazen abartılı noktalara kadar varıyordu. Meselâ 15 günde bir toplantı için
Takriben üçte biri dünyanın en kurak ve ölümcül çöllerinden oluşmasına rağmen Afrika, dünyanın en renkli, en bereketli ve hayat dolu anakarası. Tabii kaynaklarıyla sadece kendini değil, başka kıtaları da besleyebilecek durumdaki bir kıtanın açlık kavramıyla neredeyse eşleşmesinin hikâyesini çoğumuz bilmiyoruz. Önce siyasi hudutları gösteren bir Afrika haritasına göz atmak gerekiyor.
Silahlı Kürt muhalefeti, yakın zamanlara kadar insaf ve vicdan sahibi herkesin teslim ettiği gerekçelerle zora başvurmak zorunda kaldıklarını söylüyor, “Derdimizi anlatmak için başka çare yoktu” tezini savunuyorlardı. Bu şikâyette haklılık payı yüksekti; geri kalmışlık, baskı, kimlik ve dil problemleri, üniter esasa dayalı bir ulus devlet modeli içinde farklı etnisiteye mensup
12 Eylül zindanlarında siyasi tutuklulara sabah-akşam zorla, dayakla İstiklal Marşı okutturulması karşısında, aslında sevdikleri ve benimsedikleri hâlde insanların niçin İstiklal Marşı’ndan nefret edecek duruma geldiklerini şimdi daha iyi anlıyorum. Bence memlekette Atatürkçülük fikriyatının rayından çıkma sebebi de 12 Eylül zindancılarının, işkence ve zulmü Atatürkçülük adına yapmalarıydı. Diyelim ki tutuklu
Türkiye’de bir tarafta kendi hâlinde yaşayan ve kimlikleriyle ilgilenmeyi pek akla getirmemiş olan Türkler var; öbür tarafta ise bir Türk milliyetçiliği. Türk milliyetçiliğinin yaşayan Türklerle ilgisi pek yok; teorik, hatta metafizik bir şey ve yaşayan Türkleri görmezden gelmeyi tercih eden bir yapısı var. Örnek verelim; her sabah ilkokullarda çocukların