715 yazı
12 Eylül darbesinin yargı karşısına çıkarılması ve yeni Anayasa hazırlıkları, hukuk doktrini cephesinde ilginç, hatta tuhaf diyebileceğimiz görüşlerin ortaya çıkmasına sebep oldu. Bunlardan ilki, Kenan Evren ve diğer darbeci komite mensuplarının asla yargılanamayacağını ileri süren ünlü bir hukukçuya ait. Özetle şöyle diyor: “Evren ve arkadaşları, halk oyuyla kabul edilen 1982
Her şehir değişir, fizik itibariyle tazelenir, değişime uğrar; bu kaçınılmaz bir şey. Türkiye’de şehirlerimizin başına gelen şey, açık-seçik ifadesiyle şehirlerin yağmalanmasından başka bir şey değil. Şehirler, yüksek rant değerleri üretmeye elverişli yerleşim yerleri. Üretilen rantın, yani arazi değer artışından doğan karşılıksız gelirin doğru ve âdil dağıtılmış olması gerekirdi. Rant
Büyük meseleleri konuşup tartıştıktan sonra küçük ayrıntıları önemsememek zamanla kötü bir tabiat hâline geliyor; bunlardan ilki artık bayramdan bayrama hatırladığımız trafik meselesidir. Halka ve hükümete yönelik darbe teşebbüslerinden, şike rezaletlerinden, Kürt meselesinden, milletvekili maaşlarından ufak meselelere zaman kalmıyor. Öyle ya, trafik dediğiniz küçük meseledir ve çözümü son derece kolaydır. Ümitsizliğe
Görünen o ki, önümüzdeki yıllarda, özellikle 3 yıl içinde Ermeni tehciri meselesi daha yoğun ve yaygın bir şekilde Türkiye’yi sıkıştıracak; diplomasimizin ve yurtdışında yaşayan Türklerin iki ayağını bir pabuca sokacak. Şimdiye kadar 1915 Tehciri’ni, neredeyse ezberlediğimiz beylik bahânelerle savuşturmaya çalıştık, kendimize göre bir savunma mekanizması kurduk; ara sıra
80’li yıllardı; bir gün, yaşadığım şehrin belediye başkanı, en büyük yatırım hamlelerinden biri olarak, çarşının tam merkezindeki birbirine yaslanarak eski arasta nizâmının izlerini hâlâ sürdüren dükkânları yıktıracağını, yerine “modern, çok katlı” bir alışveriş merkezi kurarak şehrin imajını güzelleştireceğini ilân etti. Birkaç kişinin içi cızz etti; birisi de bendim; ahali
Yüzde 50 miktarında oy ne demek? Anlamı açık, bilumum ahali, nâm-ı diğer milletin ta kendisi demek. İki kişiden biri, kuvvetini bir yerde teksif etmek için irâde beyanında bulunuyorsa bunu partinin kara kaşına-kara gözüne hamletmeden evvel, ahalinin neleri ne suretle, nereye doğru değiştirmek istediği meselesi uzun uzadıya tahlil edilmelidir. AK Parti
Bülent Arınç, en azından haftada bir ilginç tespit ve sözleriyle gündeme gelmeyi seviyor. Son olarak Bursa’da, parti içi bir meseleden bahsederken, Osmangazi ilçe başkanı Refik Özen’in, “Sayın Tayyip Erdoğan’a biat ediyorum” cümlesini sert bir tarzda eleştirdi. Arınç’a göre “Biat” kelimesi yüzünden geçmişte büyük sıkıntılar yaşanmış, hatta
Dersim Tenkili konusunda devletin niçin lüzumundan fazla sert ve abartılı şiddete başvurduğunu zihinde netleştirmek için, bir politikacı olarak Gazi Mustafa Kemal Paşa’nın problem çözmekte tercih ettiği usûl, alışkanlık ve davranışları kavramak lâzım. Yapmak istediği şeyleri engelleyen unsurlara karşı yaklaşımı iyi anlaşılmalıdır. 1918 sonbaharında M. Kemal Paşa hiyerarşik üstlerine bağlı
“Ölü bizim, Allah rahmet eylesin” diye bir söz vardır Anadolu’da; olmuş-bitmiş ve düzetilmesi mümkün olmayan vukûat için kullanılır. Dersim isyanı ve tenkili de bu cümleden. Bu “ölü”yü usûlüne uygun tarzda defnetmek lâzım. Nedir usûl, aklımın yettiği kadar izah edeyim: 1-Dersim mıntıkası öteden beri devletin nizâmi güçlerinin nüfûz edemediği,
Avrupa Birliği’nin üzerinde karabulutlar dolaşıyor; kuruluşundan bu yana çeyrek asır bile geçmeden birliğin mâli yapısındaki ârızalar dikkat çekmeye başladı. Vaktiyle girmeye pek istekli olduğumuz hâlde senelerdir üyeliğimizin sürüncemede bırakılması yüzünden biz Türkler, Avrupa Birliği’nin düştüğü mâli krize bakıp gizlice “Oh olsun” diyor muyuz bilemiyorum. Meseleyi hissî planda değerlendirmeden
İnsan boyunu aşan derinlikte bir ırmaktan geçmek zorunda kalan birisi, karşı yakada yeniden kuru elbiselerini giyebilmek için ne yapar? Çare tektir, -ki bazı filmlerde benzer sahneleri görmüşüzdür- elbiselerini suyun üstünde tutarak karşıya yüzerek geçmek. Zahmetli ve marifet gerektiren bir uğraş fakat kaçınılmaz. Teknolojik gelişmelerin, yeni toplumsal münasebetlerin ve üretim tarzlarının
Erciş depreminin öğrettiklerini bu defa unutmayalım; aktif deprem kuşağı üzerinde yaşamaya mecbur oluşumuzu, bu defa olsun fırsata çevirmeyi başarabilmeliyiz. Depremden sonra Başbakan’ın gösterdiği siyasi kararlılık ümit vericiydi; her büyük deprem sonrası yaşadığımız, “Bu defa dersimizi aldık; bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” enerjisini şimdi vakit kaybetmeden işe dönüştürmek