Binali Yıldırım’ın başbakan olma ihtimâli hayli yüksek diyorlar. Hayırlısı olsun. Memlekete yeni başbakan tayininin bu kadar önemsizleştiği bir süreç hatırlamıyorum. Eğer süreç birinin istediği gibi tamamlanırsa muhtemelen Binali Bey, Türkiye’nin son başbakanı olacak. Binali Bey’in oğlu ve yeğeni hakkında son zamanlarda basına sızdırılmış haberler düştü. Bu tür
Sayın Cumhurbaşkanım, farkındasınız değil mi? Bilinmeyen bir gök cismi Türkiye’ye doğru hızla yaklaşıyor… Hani filmde olduğu gibi Türkiye’nin, bilinmeyen tehlikeli gök cisimlerini uzayın derinliklerinde karşılayıp iki yumrukta yörüngesini değiştirerek etkisiz hale getirecek bir Süpermen’i yok, fakat siz varsınız… Evet, bir Süpermen değilsiniz ama Türkiye’nin en güçlü
Soru: Eni, boyu, derinliği ve niteliği belli bir anlaşmazlık hakkında kaç türlü hukuk kararı sözkonusu olabilir? Cevap: Olay Türkiye’de geçiyorsa, “Hukuk şöyle der!” şeklinde peşin bir tahminde bulunmak mümkün değildir. Evvela sâkin olunur; duruma bakılır, konjonktür dikkate alınır, ‘Devlet büyükleri’nin olay hakkındaki görüşü kestirilmeye çalışılır, iktidarın tavrı gözetilir.
Bugün âşıklık geleneğini takip edenler ve halk musikisini bilenler Sulari’nin, gelenek içinde adeta bir köşe taşı teşkil ettiğini daha iyi anlıyor ve fark edebiliyorlar. Tanıdığım ilk halk şairi Talibî Coşkun’dur. 1967’de ortaokuldaydık. Öğretmenler bizi arka bahçede toplamış ve lacivert elbiseli, fötr şapkalı, yakasında iri bir rozet taşıyan
Türk solunun efsanevî ‘Köy Enstitüleri’ eğitim atağına, Türk sağı 80 yıllık bir gecikmeden sonra da olsa anî bir kontratakla ihtişamlı bir cevap verdi: Muhtar Akademisi! Köy Enstitüleri, toplumsal değişimi öz kaynak kıtlığı yüzünden gerçekleştiremeyen Kemalist doktrinin, ‘naif’ ama samimi projesiydi. Rejimin gönlünde yatan ‘yeni vatandaş’ın harcı enstitülerde karılacak, orta
Onları, kırmızı ışığın yoğunlaştırdığı kavşaklarda, parklarda, cami önlerinde, otogar peronlarında perme perişan halde çoluk-çocuk sürünürken, ille de kırma Türkçe-Arapça temennilerle dilenirken gördükçe, ‘İnsanlık ayıbı bundan daha başka nedir ki’ diye yeriniyor, içten içe, ‘Sizi bu hallere düşürenler sizden beter olsunlar.’ diye ileniyorduk sıradan vatandaşlar olarak… Politikacı farklı bir insan cinsi
-Hocam, epeydir görüşemedik; sorularım birikti epeyce; hangisinden başlayalım? -Kısa ve özlü olanından tabii ki Çekirge! -Hayhay. N’oolacak bu AKP’nin hâli? -AKP’nin hâline üzülmeli miyiz diye seni haşlamak çok kolay olurdu ama haklısın. Bu partinin yönetici kadrosu, tepeden inme başbakanlık darbesine rıza göstermekle kendini değersizleştirdi ve demokratik bir
İstikrar istikrar dedin, ahan da istikrar: % 49,5 oy verdin; bir o kadar vekil verdin. Güçlü hükümet güçlü başbakan dedin, hepsi oldu. Şimdi söylemek belki biraz ayıp olacak ama ‘ne istedilerse verdin’. Bi ara hatırlıyor musun; geçen seneydi galiba. Yine seçim sath-ı mailine girmiştik. ‘Yahu oyumuz düşüyor, bu halkımızın âcilen
‘Naif’ kelimesi artık Türkçeye yerleşti. Türkçenin zenginliğini savunan biri olarak elbette dilimizde yerli kelimelerin çoğunluk teşkil etmesini isterim ama yabancı dilden gelen kelimelere karşı düşman değilim. Dilimizde öyle kelimeler var ki, bir başka menşeden geldiğini unutmuşuzdur; meselâ ‘pantolon, pasaport, iskele, iskelet, iskemle, dümen, tablet, tablo ve daha niceleri… Arapça ve
Ahmet Davudoğlu’nun başbakanlıktan ‘azli’, biraz Osmanlı tarihi bilenler için ‘monarşi geleneği’ne tıpatıp uygundur. İsteyenler Mehmet İpşirli Hocamızın DİA için kaleme aldığı ‘Sadrazam’ maddesine bakabilir ve çok aydınlatıcı bilgilere ulaşabilirler. Padişah, kulları arasında münasip gördüğüne ‘sadâret’i verir ve gerektiğinde de kimseye hesap verme mecburiyeti hissetmeksizin azlederdi. Yer darlığı
10 Yıl önce Aksiyon dergisinde, “Türk Bayrağının bize ettikleri” başlıklı bir yazı kaleme almıştım; yazı, olur olmaz yerde bayrak açmanın, daha doğrusu bayrağın arkasına geçerek hasımlara oradan hücum etmenin yanlışlığına dikkat çekiyordu. Bugünlerde adı çokça geçen bir vakfın, seri tecavüzle suçlanan ve apar-topar 500 küsur yıla mahkûm edilen birinin yargılanmasından
Türkiye’de ‘muktedir sağ’ın bugün itibariyle fikir ve ilham babası Necip Fâzıl’dır ve ‘üstâd’ın, sağın bütün ekollerinde saygıyla anılır, gerektiğinde gösterilir; bunun en bâriz örneği, kavgalı komisyon toplantısında Oscar Wilde’dan bahseden vekile, AKP’li mevkidaşının, “O kim ya… Biraz da Necip Fazıl’dan söyle.” çıkışması teşkil