Otobüsün motorundan tuhaf sesler gelirken, kaptan ve muavinin saçma-sapan davranışlarla paniğe kapıldığını gördüğünüzde ‘işler iyiye gitmiyor’ hissine kapılmanız için sosyolog veya makine mühendisi olmanız gerekmez. Az sonra bir şeyler olacaktır ve şu an itibarıyla bütün ülke aynı tedirginliği yaşıyor, hissediyor. Ülkeyi yönetenler, bir yerde kontrolü ve özgüvenlerini kaybettiler. Eskiden her
Bundan tam 55 sene önce Yassıada Mahkemesi’nde Başvekil Adnan Menderes, Yüksek Adalet Divanı başkanı Salim Başol’a hitaben duruşma esnasında tutukluluk şartlarına itiraz etmişti de Başol cevaben, “Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor” demişti. Yarım asırda hukukumuzun aldığı mesafeye bakın: Üç hâkimin HSYK tarafından paldır küldür açığa alınmasının siyasi
Sade okuyucu için ‘sulh ceza hâkimlikleri’, diğer mahkemelere benzer bir mânâ taşıyor. Öyle değil ve bu ‘hâkimlik’lerin önemli bir farkı var. Anlatalım: 16 Haziran 2014 günü AKP çoğunluğunun oylarıyla Meclis’ten geçen 6545 sayılı kanunla kuruldu bu hâkimlikler; aynı kanunla sulh ceza mahkemeleri kaldırılarak görevi ikiye ayrıldı. Yargılamaya ait
Beyaz Türk müyüm, bilemem; herhalde değilim fakat Sevan Nişanyan’ın Türkiye kriterlerine göre benden daha çok ‘beyaz Türk’ olduğu kesin. Ayrı dünyaların insanlarıyız yani. Hiç karşılaşmadık, tanışmadık fakat 5-6 yıl içinde e-mektuplaştığımız oldu ara-sıra. Geçenlerde bir yerden “Aslanlı Yol” adlı kitabı elime geçti. İlk sayfasına göz atarken kaptırdım gitti. Adam,
Neredeyse bütün dünyanın, Türkiye’yi Ermeni tehcirinin 100. yılında mânevî ve insânî bir baskı altına aldığı bir ortamda iktidarın tutumu belli oldu; sonuna kadar inkâr, daha doğrusu bu baskıyı önümüzdeki seçimlerde milliyetçi-muhafazakâr kitleye yansıtarak yeni bir mağduriyet inşa edip sızlanmak: “İşte, bütün dünya bize bir kere daha karşı. Ermeni tehcirini
İki gün sonra, bizim tabirimizle Ermeni Tehciri 100 yaşına basmış olacak. Papalık ve Avrupa Parlamentosu’nun “Evet bu bir soykırımdır” şeklindeki açıklamalarına içerde büyük tepki gösteriliyor ve şimdiden bellidir ki Soykırım tartışması seçim sürecinde iç siyaset malzemesi olarak bolca kullanılacak. Bunları geçiyorum; Soykırım nedir, ne değildir, İttihat ve Terakki yönetiminin
Reis buyurmuş ki, ‘Başkanlık sistemi meselesinin millet tarafından tartışılmasını istiyorum’. Emri başüstüne, tartışalım. O, ağzında Türk tipi bir başkanlık sistemini eveleyip gevelerken, eğer kabul buyurulursa şu milletten bir ferd-i vahid olarak kendi önceliklerimin bilinmesini isterim: Benim önceliğim başkanlık filan değil, benim önceliğim tam takım, adeta kit halinde demokrasidir. Bütün demokratik
Ders alınmazsa tarih kendini tekrar eder demiştik; ediyor nitekim. Yaşadıklarımızla yakın dönemin tarihi olayları neredeyse tıpatıp denecek derecede birbirine uyuyor. Sondan başlayarak geriye doğru gidelim... Mustafa Kemal Paşa, İstiklâl Harbi’nden sonra rejimi değiştirerek Osmanlı Devleti’ne son vermiş ve Cumhuriyet idaresini kurmuştu. İlân edildiği tarihte M.Kemal Paşa ve
“1915 Ermeni olayları hakkındaki hükmü tarihçilere bırakalım” şarkısı yine dillerde; duyan da zanneder ki Türkler ilmî otonomiye büyük değer veren, ilme hürmetkâr ve sübjektiflikten yılandan korkar gibi çekinen bir toplumdur. İlmi filan boşverin, düpedüz teknolojiye, yani ilmi verilerin günlük hayata uygulanması konusundaki sicil notumuzu öğrenmek için şu gariban Tübitak’ın
PKK si-lâh-lı bir örgüt! Türkiye’nin dağlarında binlerce ‘gerilla’sı var; bu, havanı, roketatarı, ağır makineli tüfeği, hatta uçaksavarıyla herkesin bildiği bir ‘sır’. Bir hayır teşkilâtı, bir sivil toplum örgütü değil. Dolayısıyla, “Ne işin vardı senin Diyadin kırsalındaki ağaç dikme şöleninde?” sorusu komiktir. O sorunun vakti çoktaan geçti. Devlet, PKK’
Kenan Paşa’nın yaptırdığı anayasa, velev ki bir cumhurbaşkanı tarafsızlığı elden bırakıp bir siyasi parti lehine tavır alması halinde hangi anayasal uzvun ne yapması gerektiği konusunda bir şey söylemiyor. Bizde anayasaların kaderidir: 1924 Anayasası, Atatürk’ün ebediyen başta ve CHP’nin daima iktidarda kalacağı varsayımı üstüne bina edilmişti; 24 Anayasası’
Tarih tekerrürden ibarettir ve ibret alınmazsa mutlaka kendini tekrarlar sözü boş lâf değildir. İnsanın ezelî ve ebedî hikâyesinde gelişme diye bir şey yok bu yüzden. Birbirinden farklı birkaç tablonun dışına çıkılamıyor. Eski Yunan’dan beri idare şekilleri bile değişmiyor; onlar kanuni yönetimleri monarşi, aristokrasi ve demokrasi diye üçe ayırmışlardı ve