Haziran 2014'te 5235 sayılı kanunun 10. maddesine göre sulh ceza hakimlikleri kuruldu. Yani sulh ceza mahkemeleri kaldırıldı ve bu mahkemenin bakacağı işler için asliye ceza mahkemeleri görevlendirildi. Peki, yeni sulh ceza hakimliğinin görev alanı neydi? “Kanunların ayrıca görevli kıldığı hâller saklı kalmak üzere, yürütülen soruşturmalarda hâkim tarafından verilmesi
Terörle mücadele, muz cumhuriyetlerinde bile en azından kenarda bir yerlerde duran devlet hâfızası gerektirir. Doğuda görevlendirmek üzere 5 bin korucu alımına karar verilmesinin iki anlamı var: İlki, hayli okkalı görünen bir seçim yatırımı hamlesi (Güneydoğuda aile nüfusu ortalaması yüzde 7'den 35 bin kişiye geçim imkânı!), ikincisi ise bir
Kâbe'de üzücü bir vinç kazası yaşandı. 8'i Türk 100'den fazla hacı adayı rahmetli oldu ve Kâbe civarındaki inşaat vinçlerinin sahibi şirket ise kazayı ‘Takdîr-i İlâhi' olarak açıkladı. Geriye doğru gidersek Kâbe çevresinde bu tip kazâların ölümcül örnekleriyle karşılaşıyoruz. Meselâ 1997'de Mina
-Efendim gazetecilere büyük baskı yapıldığı öne sürülüyor. Somut olarak ne dersiniz bu konuda? -Ee, doğrusu yapılanlar hem ayıptır, hem değildir. Baskı yapılsa baskı var diyebilir mi? Meselâ herif hem gazeteci hem teröristse ne yapacağız? Devlet terbiyesi şunu iktiza ettirir; güçlü şüphe varsa alırsınız içeriye, teröristse ne âlâ ne güzel. Değilse
HDP'ye, daha çok da Demirtaş'a hep birlikte yükleniyoruz, “PKK ile arana anlaşılır ve sert bir mesafe koymalısın!” HDP kıvranıyor; talebin sahici bir karşılığı olduğunu pekâlâ fark etse de kemâliyle yerine getiremiyor. “İki taraf da hemen tetikten elini çeksin” tatminkâr değil ama bir hakkı teslim edelim; HDP,
Mesele daha öncesine kadar uzanıyor fakat Cumhuriyet idaresinin Kürt itirazlarını silah zoruyla sindirip itaat ettirme politikası 1924’ten beri aralıksız devam ediyor. İrili ufaklı 20’den fazla kere Kürtler, dertlerini silahla anlatmak yolunu seçtiler; devlet de her defasında bu kalkışmaları ‘isyan’ sayarak güvenlikçi mücadele yolunu seçti. 90 seneden beri silahlı
Kanuni Sultan Süleyman'ın ölümü üzerine şairin biri “Yanında bunca kulundan bir âdemin bile yok/ Bu nasıl seferdir ki beyim ihtiyâr ettin?” diye yazmış. Bu beyitle AKP'nin yeni yönetim kadrosunun tamamen saray kontrolünde düzenlenmiş olmasının ne alâkası olabilir ki? Tabii ki hiç alâkası yok: Sayın Erdoğan'
Kemal Tahir merhumun meşhur ‘Üçleme'sinin, (Hatırlayalım: Esir Şehrin İnsanları, Esir Şehrin Mahpusu ve Yol Ayrımı) ilkinde, yani Esir Şehrin İnsanları'nda, Mütareke devri İstanbul'u anlatılıyor. Ankara'yla İstanbul arasında tereddüd geçiren yorgun bir kuşağın düşünce izleri, bu kitapta büyük ustalıkta resmedilmiştir. Nakledeceğim hikâye, İstanbul&
Ey milliyetçi seçmen arkadaş; gel seninle biraz hasbıhal edelim.Bilmem farkında mısın, olup-bitende senin payın büyük. Eğer 7 Haziran'da var gücünle gözlerimizin nuru, kalplerimizin sürûru, istikrarın kalesi, refah ve umranın lokomotifi, canımızın içi iktidar partisine yüklenip de desteyi bozmasaydın bunca delikanlımızın kanı dökülmeyecek, hanelere ateş düşmeyecekti… Vatanperverlik, öyle
Bu uygulama yeni olmalı. Şehit er Doğan Acar'ın evine devlet görevlileri (Haberde böyle geçiyor) önce büyük boy bir bayrak asmışlar ve birkaç gün sonra aynı ‘görevliler' eve gelip bayrağın iade edilmesini istemişler. Anne Fatma Acar'ın yüreği burkulmuş, diyor ki, “Benim çocuğum kanını, canını verdi, hak
IŞİD militanları, tarihî Palmira mıntıkasındaki Baalşamin Tapınağı'nı tahrip ettikten sonra geçen hafta Suriye'nin 2000 yıllık bir tapınağı patlayıcılarla yıkarak moloz yığınına çevirdi. Bu bir haber ve bu haberi nasıl değerlendirdiğinizi, sahip olduğunuz tarih kültürü biçimler. İşte muhtemel iki bakış açısı: 1- Bu tapınaklar, İslâm öncesine ait
Belki yirmi sene önce, ya bir takvim yaprağında, büyük ihtimâl bir gazetenin edebiyat sayfasında gördüm o şiiri. Modern şiirden zevk aldığımı söyleyemem fakat o mısrâlar şair ilhâmından ötede bir şeydi; had derecede trajik ve yürek sökücü bir hikâyenin, ancak bir şair kaleminde yoğunlaşıp üslûba çekilmiş hali. Şairi o zaman merak